Κάτια Δανδουλάκη «Η τηλεόραση ψάχνει να βρει την ταυτότητά της»

Κάτια Δανδουλάκη  «Η τηλεόραση ψάχνει να βρει την ταυτότητά της»
Κάτια Δανδουλάκη  «Η τηλεόραση ψάχνει να βρει την ταυτότητά της»

Η Κάτια Δανδουλάκη τελείωσε τη Σχολή Θεάτρου του Κάρολου Κουν και το London School of Dramatic Art. Κατά την παραμονή της στο Λονδίνο συνεργάστηκε με το BBC σε τηλεταινίες και ραδιοφωνικές παραγωγές. Από το 1996 ήταν παντρεμένη με τον Μάριο Πλωρίτη (ο οποίος απεβίωσε το 2006).
Η γνωστή Ελληνίδα ηθοποιός έλαβε μέρος σε πολλές δημοφιλείς ταινίες όπως Παπαφλέσσας το 1971 με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Η μεγάλη της επιτυχία, όμως, ήρθε το 1977 στην τηλεοπτική σειρά Οι Πανθέοι, από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Τάσου Αθανασιάδη, όπου ερμήνευσε το ρόλο της Μάρμως Πανθέου, μιας νεαρής συζύγου. Προηγουμένως είχε πρωταγωνιστήσει στην τηλεοπτική σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο που είχε γράψει ο Νίκος Καζαντζάκης. Και οι δύο αυτές σειρές μεταδόθηκαν από την ελληνική δημόσια τηλεόραση (ΕΡΤ). Ακόμα πήρε μέρος στον Χατζημανουήλ (1984 του Γιάννη Σμαραγδή) μαζί με τους Γιάννη Μόρτζο και ΔάνηΚατρανίδη.
Τη δεκαετία του 1990 ο Νίκος Φώσκολος την επέλεξε ως βασική πρωταγωνίστρια στη νέα τηλεοπτική σειρά που ετοίμαζε, τη «Λάμψη». Ο ρόλος της Βίρνας Δράκου της χάρισε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Το 1998, μετά από σχεδόν οκτώ χρόνια συνεργασίας, εγκαταλείπει τη Λάμψη και αφοσιώνεται στο θέατρο.
Το 1999 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη Και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες μαζί με το Γιώργο Βογιατζή για την ΕΤ1 σε σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη. Το 2003 πρωταγωνίστησε και πάλι με το Γιώργο Βογιατζή στην τηλεοπτική σειρά της ΜιρέλλαςΠαπαοικονόμου Λένη. Από το 2004 έως το 2007 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή σειρά της Έλενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση Βέρα στο δεξί για το Mega Channel, και από το 2009 έως το 2012 στη σειρά Η ζωή της άλλης.
Η ίδια είναι θιασάρχισσα από το 1979. Έχει ανεβάσει πολλές φορές παραστάσεις, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του ΖυλΝτασσέν, όπως τον Γλάρο του Άντον Τσέχωφ. Το 1995 ίδρυσε το δικό της θέατρο, το «Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη» στο οποίο ανέβασε πολλές επιτυχημένες παραστάσεις, χαρακτηριστικότερες των οποίων υπήρξαν ο μονόλογος Τζόρνταν και το Master Class όπου υποδύθηκε τη Μαρία Κάλλας. Το 2007 ανέβασε στο θέατρό της, για 2η χρονιά, το θεατρικό έργο της Άγκαθα Κρίστι, Μάρτυρας κατηγορίας.

 

Συνέντευξη της Κάτιας Δανδουλάκη στο περιοδικό «30 Ημέρες Υγείας» και την Βάσω Ασμανίδου.

 

Απέχετε από την τηλεόραση από θέση ή όχι;
«Η τηλεόραση ψάχνει να βρει την ταυτότητά της. Ξέρεις πώς είναι όταν είσαι σπίτι και το φέρνεις πάνω-κάτω για να βρεις την ταυτότητα που χρειάζεσαι για κάτι… Σε πιάνει πανικός και ο πανικός δεν είναι ποτέ καλός σύµβουλος. Πρέπει να σταθείς, να σκεφτείς, να ψάξεις σωστά για να την βρεις. Αυτό πρέπει να γίνει και στην τηλεόρασή µας που έχει πληγές. Να γίνει σωστή έρευνα, να στηριχθούν σε αληθινές ειδήσεις, σε καλή µυθοπλασία και να µην ακολουθούν φτηνές µόδες για να γεµίσουν τον τηλεοπτικό χρόνο».

Θα γυρίζατε ξανά μια σειρά;
«∆εν αποκλείω τίποτα. Άλλωστε, δεν πρέπει να λέμε ποτέ σε τίποτα. Αν έρθει κάτι που να µου κεντρίσει το ενδιαφέρον, ναι, µπορεί και να έκανα µια σειρά ή κάτι άλλο. Αλλά µόνο αν µε κεντρίσει πολύ κάτι!»

Τι είναι αυτό που σας συνεπαίρνει εκτός από το θέατρο;
«Να είµαι σε όµορφες παρέες, να γελάµε, να περνάµε ωραία… Α, και να κάνω ταξίδια. Λατρεύω τα ταξίδια και προσπαθώ να κάνω όσα περισσότερα µπορώ. Παλαιότερα µε το τρέξιµο, δεν προλάβαινα και τώρα κάνω το παν για να αναπληρώσω τον χαµένο χρόνο. Με ηρεµούν, µε ξεκουράζουν, µε µαγεύουν τα ταξίδια και ένα όµορφο ταξίδι ερχόµαστε να προσφέρουµε».

Ακούμε συχνά στον χώρο της υποκριτικής και γενικότερα σε αυτούς που σχετίζονται με το θέαμα για παρενοχλήσεις. Ποια είναι η δική σας αλήθεια; Σε εσάς συνέβη κάτι με το πέρασμα των ετών;
Από τα 16 μου ήμουν  στοχευμένη, ήξερα τι ήθελα από την ζωή μου. Υπήρξαν δυσκολίες με τους άντρες γιατί με είχαν στα πούπουλα. Τους λάτρεψα και με λάτρεψαν οι άντρες. Ακούω για σεξουαλική παρενόχληση και θέλω να σας πω ότι «Αν δεν εκπέμπεις ένα κύμα που είναι απαγορευτικό για σεξουαλική παρενόχληση, κανένας δεν θα σε παρενοχλήσει. Εάν δεν το εκπέμπεις και σου τύχει, σταματάει επί τόπου αν είσαι αποφασισμένη να το σταματήσεις. Δεν κατάλαβα ποτέ, την εκ των υστέρων εξέγερση για κάτι που έγινε παλιά. Δεν παρενοχλήθηκα ποτέ, γιατί δεν έδινα τέτοια εντύπωση.Το λέω ότι δεν παρενοχλήθηκα, γιατί δεν μου αρέσει να σκέφτεται ο κόσμος ότι όλοι έκαναν υποχωρήσεις για να φθάσουν εκεί που έφθασαν. Όχι… είχαν ταλέντο, είχαν αφοσίωση, δυναμική, δουλειά, προσήλωση και υποταγή».

Σας λείπει η τηλεόραση;
«Μου λείπει να ακούσω μια πρόταση, η οποία, ναι, μπορεί να με ξετρελάνει».

Έχετε δηλώσει ότι βγάλατε αρκετά χρήματα από την τηλεόραση αλλά τα χάσατε. Τι συνέβη;
«Έβγαλα πάρα πολλά λεφτά από την τηλεόραση, αλλά τα έχασα με τον πιο δεξιοτεχνικό τρόπο στο θέατρο. Έκανα ακριβώς τα όνειρα που είχα, πληρώθηκαν οι άνθρωποι που ήθελα και πίστευα όσο ήθελαν, δημιούργησα ένα θίασο με ονόματα που ήθελα να με σκηνοθετήσουν».

Περάσατε κατάθλιψη, είχατε και ένα πρόβλημα υγείας που ήταν η αφορμή να αντικρίσετε τον θάνατο. Μιλήστε μας γι’ αυτή την περίοδο στη ζωή σας
«Δεν είναι ταμπού η κατάθλιψη. Όταν το αντιληφθούμε και συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση κι έχουμε κερδίσει και την αποδοχή της, έχουμε κερδίσει και την ίαση. Στη δική μου περίπτωση ήταν φανερό ότι κάτι δεν πάει καλά. Ξύπνησα, είχα γύρισμα, και νόμιζα ότι το κρεβάτι μου απέχει ένα χιλιόμετρο από την πόρτα. Σαν να έσβησε η μηχανή. Δεν μπορούσα να σηκωθώ και να πάω μέχρι την πόρτα. Αυτό είναι σημάδι ότι ξεπέρασες τα όρια. Ενώ είχα πολλές… καμπάνες, αλλά έλεγα όχι πρέπει να το κάνω αυτό, πρέπει να είμαι στην ώρα μου, να μην κοιμηθώ, πρέπει, πρέπει…

Με τα πολλά πρέπει κατέληξα σε αυτό και μετά η υπερκόπωση έφερε και την κατάθλιψη. Ανέβαλα το πένθος, έλεγα αυτό δεν το σκεφτόμαστε, δεν υπάρχει γιατί πρέπει να βγω στην παράσταση. Για να βγεις στη σκηνή, δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα γυρίσω σπίτι και δεν θα υπάρχει ο Μάριος, άρα πρέπει να βγω από τον εαυτό μου, αυτό δεν υπάρχει. Κάνουμε, λοιπόν, μια μετατόπιση και έρχεται ετεροχρονισμένα η λύπη, ο πόνος και η διάλυση. Το γεγονός ότι δεν πένθησα τον άνδρα μου με έριξε σε κατάθλιψη εφτά χρόνια μετά.
Δεν ήθελα να αντιμετωπιστεί αυτό μέσα μου και αντιμετωπίστηκε με την πλήρη κατάθλιψη. Ήθελα να είμαι στο κρεβάτι μου και να βλέπω το ταβάνι, να μη μου μιλάει κανένας. Μου έλεγαν ότι το θέατρο είναι γεμάτο κι εγώ ανατρίχιαζα. Γινόμουν μούσκεμα, πώς θα αντιμετωπίσω τον κόσμο. Με το που αισθάνθηκα ότι βλέπω το ταβάνι και δεν θέλω να κάνω τίποτα, δεν θέλω να πάω στο θέατρο, δεν θέλω να μου μιλάνε, αμέσως πήγα σε γιατρό, σε ψυχίατρο. Η κατάρρευση του οργανισμού μου προκάλεσε την κατάθλιψη και τα προβλήματα υγείας. Είδα το τέλος να πλησιάζει όταν έπαθα πνευμονία. Ευτυχώς, το ξεπέρασα και είμαι καλά».

Πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξαν τότε οι φίλοι σας; Πιστεύετε στη φιλία;

«Έχω πληγωθεί από ανθρώπους, όπως έχω πληγώσει, φαντάζομαι και εγώ. Η φιλία είναι η μοναδική άδολη αγάπη. Διαλέγεις τον φίλο σου, τον έρωτά σου όχι. Κατά κάποιο τρόπο σε διαλέγει εκείνος. Στα πιο δύσκολά μου, με στήριξαν οι άνθρωποι του επαγγέλματος. Βαρέθηκα να ακούω για λυκοφιλίες στο θέατρο, υπάρχουν πολύ ουσιαστικές φιλίες. Εξαρτάται τι κυνηγάς στη ζωή σου. Αυτό που κυνηγάς, αυτό σε βρίσκει. Οπότε, ναι, πιστεύω στη φιλία γιατί εγώ έχω φίλους, που με έχουν στηρίξει στα δύσκολα και πάντα θα είναι εκεί για μένα».

Πλέον τι μετρά για σας;
«Το σημαντικό για μένα είναι να υπάρχουν φίλοι και οικογένεια. Ναι, επενδύουμε στη δουλειά μας αλλά είναι πολύ βασική και η προσωπική μας ζωή, οι σχέσεις μας με τους φίλους και τους συγγενείς μας. Γι’ αυτό συμβουλεύω τους νέους να ξέρουν μέχρι πού μπορούν να φθάσουν και να είναι κυρίως άνθρωποι».

 

 

 

About the author