ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΤΣΑΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΤΣΑΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΤΣΑΣ

Δυσκολεύομαι να γράψω μία εισαγωγή για τον Κώστα Βουτσά. Ίσως να το θεωρώ περιττό στα όρια του αστείου. Να εξυμνήσω το έργο του; Από πού να αρχίσω και πώς να ολοκληρώσω; Όταν τα συναισθήματα που γεννιούνται σε όλους μας για τον τελευταίο των …»Μοϊκανών» από όλες τις απόψεις, είναι αυθεντικά. Όπως εκείνος. Ένας άνθρωπος πρωτίστως και έπειτα ένας μεγάλος ηθοποιός,που συγκινείσαι και μόνο που τον βλέπεις και μόνο που κάθεσαι απέναντί του και σου μιλά. Σου μιλά αστείρευτα, έξυπνα, σπιρτόζικα και συνάμα ξεσηκωτικά.

Δεν είναι μόνο οι ρόλοι του στο θέατρο και τον κινηματογράφο που τον έχουν καταξιώσει 64 χρόνια τώρα. Είναι εκείνος.
Είναι η προσωπικότητά του, είναι η έλλειψη αλαζονείας και έπαρσης, είναι η αμεσότητα και η ειλικρίνειά του, είναι η ταπεινότητά του και παράλληλα η ικανότητά του να συλλογιέται και να πράττει με ουσία.

Ο Κώστας Βουτσάς είναι ένας άνθρωπος που ποιεί ήθος. Πρόκειται για ένα μεγάλο και διαχρονικό αστέρι του θεάτρου και του κινηματογράφου, πραγματικό είδωλο. Η διάρκειά του απίστευτη και αστείρευτη. Ιδιαίτερα δε, στη σημερινή εποχή, που τα ευτελή πρότυπα διαρκούν όσο το πετάρισμα του ματιού. Όσο τους αρμόζει δηλαδή.
Το ουσιαστικό και αυθεντικό εκτόπισμα του Κώστα Βουτσά φαντάζει ακόμη περισσότερο εξωπραγματικό για την ηθελημένα ανούσια παραγωγή ψευδο-προτύπων, τα τελευταία χρόνια.

Ηθοποιός γεννιέσαι ή γίνεσαι, κύριε Βουτσά;

Κοίτα, γεννιέσαι ηθοποιός. Δηλαδή, χωρίς να ξέρεις για το θέατρο, η αγκαλιά του θεάτρου σε τραβάει πάνω της. Μπορεί να μην έχεις ιδέα από θέατρο. Εγώ δεν είχα, όπως πολλοί ηθοποιοί. Παρά μόνο κινηματογράφο έβλεπα, όταν πήγαινα να ρίξω προκηρύξεις για το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, γιατί ο πατέρας μου ήταν αριστερός.
Για μένα, γεννιέσαι ηθοποιός, δεν γίνεσαι ηθοποιός. Είσαι ηθοποιός, κατάλαβες; Δεν κάνεις τον ηθοποιό. Το «κάνω» στο θέατρο είναι λάθος. «Είμαι» είναι το σωστό. Ας πούμε, σου δίνουν το ρόλο’’ γιατρού’’, πρέπει να είσαι γιατρός, όχι να κάνεις το γιατρό.

Αναφέρεστε στο εσωτερικό κάλεσμα, στο ταλέντο;

Βέβαια, το θέμα, λοιπόν, είναι ότι γεννιέσαι ηθοποιός και το ανακαλύπτει το θέατρο ότι είσαι ηθοποιός και σε τραβάει πάνω του. Είτε είσαι γιατρός σε τραβάει η ιατρική πάνω στην αγκαλιά της, είτε είσαι αθλητής, ξέρω ‘γω, σε τραβάει ο αθλητισμός στην αγκαλιά του.

Όλα τα χρόνια που είσαστε ηθοποιός, πώς και δεν ξεφύγατε από την προβολή και τους «πειρασμούς» που σίγουρα θα είχατε δεχθεί;

Είμαι 68 χρόνια σε αυτήν τη δουλειά. Το μυαλό μου ήταν στη δουλειά μου. Να αγαπώ την δουλειά μου και να με αγαπά και αυτή. Ήμουν αθλητής μικρός, κωπηλασία, βόλεϊ, μπάσκετ, στίβο, στη Θεσσαλονίκη, καταπιάστηκα με όλα. Αυτό με βοήθησε, να μην έχω πάθη: ναρκωτικά, τζόγο, αλκοόλ, ιππόδρομο. Μία αποστολή έχω. Μου αρέσουν οι γυναίκες. Αυτό δεν είναι πάθος, είναι αποστολή. Δεν είχα σκοπό να γίνω φίρμα ούτε νοιαζόμουν γι’ αυτό. Εμένα με ενδιέφερε να παίξω. Ούτε το ζήτησα αυτό το πράγμα, δεν το επεδίωξα.

Ποια ήταν η συγκυρία που σας οδήγησε να ακολουθήσετε το μονοπάτι του ηθοποιού;

Με έστειλε ο προπονητής μου σε μια κατασκήνωση να κάνω προπόνηση, γιατί το καλοκαίρι θα έκανα αγώνες. Μια μέρα, λοιπόν, κατέβαινα κάτι σκάλες και είδα κάποιους να παίζουν θέατρο. Κατεβαίνω και βλέπω έναν να κάνει το μεθυσμένο και του λέω «έτσι είσαι μεθυσμένος»; Με μάλωσε ο σκηνοθέτης, και μου λέει «κάντο εσύ, να μας αφήσεις ήσυχους». Το κάνω και μου λέει: «από δω και πέρα εσύ θα το κάνεις». Και έτσι, το έκανα εγώ. Έπαιξα, λοιπόν, στην παράσταση. Είχε και κόσμο. Μου έδωσαν άδεια να κυκλοφορήσω το βράδυ κ.τλ. Και την άλλη μέρα το πρωί, έρχεται ένας από τους φύλακες και μου λέει: «Βουτσά, σε θέλει ο καθηγητής, ο Πουλιάδης, έλα κάτω». Κατέβηκα κι εγώ για να πάρω τα “συγχαρητήρια’’, λέω: «θα θέλει να μου πει μπράβο». Πάω, λοιπόν, και μου λέει: «Εσύ είσαι ο Βουτσάς; Πάρε αυτό το σακί με τις πατάτες και καθάριζε πατάτες». Λέω: «γιατί με φωνάξατε εμένα, κύριε καθηγητά;» « και ποιον να φωνάξω;» μου λέει. «Ακούω Βουτσάς, Βουτσάς, Βουτσάς, και σ’ έφερα να καθαρίσεις πατάτες». Ήταν το πρώτο Όσκαρ που πήρα.
Πήγα έπειτα στη Σχολή, αλλά μετά έφυγα. Πήγε ο άνδρας της καθηγήτριας στον πατέρα μου και λέει να έρθει στο θέατρο είναι ταλέντο αυτός κ.λπ. Ε, ξαναπήγα στο θέατρο και έμεινα. Η Σχολή μας δεν ήταν αναγνωρισμένη και έδωσα δυο φορές εξετάσεις, εδώ πέρα και με διώξανε. «Δεν κάνεις για ηθοποιός» μου έλεγαν.

Γιατί πιστεύετε ότι έγινε αυτό;

Νομίζω ότι είχε να κάνει με την κακή άρθρωση που είχα. Βέβαια η κακή άρθρωση διορθώνεται. Το ταλέντο, όμως, δεν διορθώνεται. Η αταλαντοσύνη δηλαδή. Μετά μπήκα στα μπουλούκια, γύρισα για δυο χρόνια περίπου και πηγαίναμε και παίζαμε σε χωριά και κωμοπόλεις.
Τι είδους έργα ήταν δημοφιλή εκείνη την περίοδο;

Παραστάσεις πολλές και αρχαία Τραγωδία και Ξενόπουλος….τα παίζαμε όλα τα έργα. Παίζαμε και σε καφενεία και σε τολ, σε όλα τα μέρη που μπορείς να φαντασθείς. Παίζαμε κάθε μέρα και άμα δεν πήγαινε καλά και ναυαγούσε η παράσταση, ο σώζων εαυτόν σωθήτω και φεύγαμε.

Θυμάμαι ένα περιστατικό που είχατε διηγηθεί: ότι μπαίνατε σε κάποια ξενοδοχεία και το σκάγατε από το παράθυρο, γιατί δεν είχατε να πληρώσετε το δωμάτιο.

Πετάγαμε τα ρούχα από το παράθυρο και καρφώναμε τη βαλίτσα στο δωμάτιο για να αποσπάσουμε την προσοχή και να το σκάσουμε και άλλα πολλά, και δεν ήταν μόνο αυτό. Η διαφήμιση εκείνη την εποχή γινότανε με ντουντούκα και φώναζαν: «σήμερα στο θέατρο θα εμφανισθεί ο γελοίος Κώστα Βουτσάς» ή ο γελοίος τάδε, ας πούμε, εκείνη την εποχή, η λέξη “γελοίος’’ δεν ήταν βρισιά, όπως είναι σήμερα, αλλά ισοδύναμο του κωμικού. Τα μπουλούκια ήταν ένας αγώνας, που έπρεπε να ήσουν και υγιής, για να το κάνεις αυτό.

Στην εποχή των μπουλουκιών πόσο ήσασταν τότε;
18 – 19 χρονών. Μικρός ήμουν.

Ήσασταν ακόμα Θεσσαλονίκη, όταν παίζατε στα μπουλούκια;

Όχι, κατέβηκα Αθήνα και μετά πήγα στα μπουλούκια. Το 1947, τελείωσα τη Σχολή και μετά που δεν με πήραν στα θέατρα, πήγα στα μπουλούκια.

Άρα τα μπουλούκια ήταν μια διέξοδος για εσάς;

Μπήκα για να βρω δουλειά, δεν είχα δουλειά. Υπήρχαν πάρα πολλά θέατρα εκείνη την εποχή: Κοτοπούλη, Κυβέλη, ο Βεάκης, ο Λογοθετίδης, οι μεγάλες παραστάσεις με Σταυρίδη κ.λπ. Ανθούσε πάρα πολύ το θέατρο.
Αφ’ ότου κατέβηκα στην Αθήνα πήρα φόρα. Από την πείρα που είχα στο θέατρο, είχα μια θεωρία ‘’ότι η καριέρα γίνεται με τα όχι και όχι με τα ναι’’.
Φαντάσου ότι από την πρώτη στιγμή μού έδιναν ρόλους, με θαύμαζαν και μου έλεγαν «μπράβο» σε αυτήν τη δουλειά.Το σινάφι σε ανακαλύπτει, αλλά το κοινό και η διάρκεια σε καθιερώνει. Τα «όχι» σε κάνουν λίγο καλύτερο από αυτό που είσαι. Αν αρχίσεις να λες σε όλα «ναι», πάει, ξέφτισες. Καριέρα κάνεις με το να είσαι επιλεκτικός.
Γιατί, όταν κάνεις μια επιτυχία, πέφτουν όλοι επάνω σου και θέλουν να σε ξεζουμίσουν.

Δεν καθιερώνονται στο κοινό οι ηθοποιοί με αυτόν τον τρόπο;

Όχι, γιατί το κάνεις για να καταξιωθείς ουσιαστικά.

Ήσασταν δηλαδή ο εραστής της Τέχνης, δηλαδή ερασιτέχνης και όχι ο λεγόμενος αμιγώς επαγγελματίας, εξ ου και η διαχρονικότητά σας.

Ήθελα να μη φθαρώ, να μη σκορπιστώ. Μπορεί να μη σου έρθει η κατάλληλη πρόταση μία φορά, θα σου έρθει την επόμενη ή κάποια άλλη φορά. Πάντως θα σου έρθει.
Τώρα υπάρχουν ηθοποιοί που δεν αγαπάνε αυτούς που τους αγαπάνε, απλά. Αν με αγαπάς εσύ και δεν σε αγαπώ εγώ, είναι λάθος. Η αγάπη πρέπει να είναι ανιδιοτελής. Δεν έχεις εσύ κανένα συμφέρον να με αγαπάς. Υπάρχουν ηθοποιοί που απωθούν τους ανθρώπους, που τους αγαπάνε τους θαυμαστές τους. Δεν ξέρω γιατί και δεν μπορώ να το εξετάσω.
Μια φορά, στην Αμερική, η πρώην γυναίκα μου πήγε να ζητήσει αυτόγραφο από τον Άντονι Κουίν και αυτός της μίλησε άσχημα και μου λέει: «τον ηλίθιο, ρε, κοίτα πώς μου μίλησε» και το πήρε και το έσκισε.
Ενώ του Κασσαβέτη η γυναίκα, η Τζίνα Ρόουλαντς το υπέγραψε και είπε εκατό φορές ευχαριστώ.
Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι αυτή η αγάπη είναι σαν να σε αγαπάει ένα παιδί. Μπορείς να πεις στο παιδί άντε φύγε από εδώ, ρε;

Αυτό γίνεται, λόγω μίας, ίσως, επιτηδευμένης σοβαροφάνειας;

Δεν είναι η σοβαροφάνεια, αλλά η αποκρουστικότητα. Αποκρούεις αυτούς που σε αγαπάνε. Είναι τραγικό να σου λένε σ’ αγαπάω και να τους λες: «ρε, άντε φύγε από δω».
Εσείς, ούτως ή αλλιώς, από τη στιγμή που ξεκινήσατε την πορεία σας ως ηθοποιός, έχετε κερδίσει τις καρδιές όλων. Δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρχει άνθρωπος που να μη σας θεωρεί αξιαγάπητο.

Έχω περάσει πολύ δύσκολα στη ζωή μου. Αυτές οι δυσκολίες με έκαναν άνθρωπο. Αγωνιζόμουν σε μία κοινωνία, μέσα στη δυστυχία, για να επιβιώσω. Η μάνα μου ήταν μία πολύ γλυκιά γυναίκα, ο πατέρας μου ήταν αγωνιστής. Ο τρόπος που μεγάλωσα και οι συνθήκες της εποχής με έκαναν άνθρωπο.

Δεν φαίνεστε άνθρωπος με αμετροέπεια ούτε έχετε το αίσθημα της ανωτερότητας το ’’uber alles’’ (υπεράνω όλων), το χαρακτηριστικό μότο των Γερμανών.
Όντως μας κάνουν bullying οι Γερμανοί. (Χαμογελά). Ιδιαίτερα αυτός ο Σόιμπλε, καλύτερα να τον ονομάσουμε Σόιμπλακ. Για τους εκφοβισμούς, έχουμε ανεβάσει μία παιδική παράσταση , που θα συνεχισθεί και φέτος και λέγεται «Ένας στρογγυλοκέφαλος στη χώρα των μυτεροκέφαλων». Στόχος της παράστασης είναι να προκαλέσει θετικές αλλαγές στην κοινωνία και να συμβάλει στην καταπολέμηση των φαινομένων βίας και εκφοβισμού μέσα κι έξω από τα σχολεία. Επίσης σκοπό έχει την ευαισθητοποίηση και το γόνιμο προβληματισμό, για να παρακινηθούμε σε δράση και αντίσταση.
Υπόσχομαι ανάσες γέλιου, αλλά και συγκίνηση σε αυτήν την αλληγορία για το διαφορετικό και την ανακάλυψη του εαυτού μας.
Τώρα σχετικά με την Ελλάδα μας. Εμείς ήμασταν 500 χρόνια σκλαβωμένοι στους Τούρκους. Ξέρεις καμιά γλώσσα να λέει λιγάκι νεράκι, λιγάκι ψωμάκι, λιγάκι γαλατάκι;

Μιλάτε για την υποταγή…

Ναι, είμαστε σκλάβοι, υποτακτικοί. Από την αρχαιότητα μέχρι και τώρα είμαστε εμφυλιογενείς. Ενώ η Ελλάδα είναι τόσο όμορφη, η έπαυλις του Θεού.

Τι προτείνετε;

Δεν μπορώ να προτείνω τίποτα. Κοίταξε να δεις, είναι και θέμα επιβίωσης. Τι αποτέλεσμα θα έχουμε, αν γυρίσουμε στη δραχμή και αν μείνουμε στο ευρώ; Δεν γνωρίζω γι’ αυτό και δεν μπήκα στην Πολιτική. Μου έκαναν πρόταση να μπω στην Πολιτική και είπα ΟΧΙ, γιατί μπουκωμένος σκύλος δεν γαβγίζει. Εγώ θέλω να σας βρίζω και να μπορώ να σας κατηγορώ.
Γιατί, αν μπω μέσα, θα μου δώσουν και μισθό και θα αρπάξω και καμιά μίζα. (γέλια).
Να σου πω, ήρθες να μιλήσουμε για άλλα θέματα και μιλάμε για Πολιτική;

Για όλα τα θέματα μπορούμε να μιλήσουμε, είμαι ανοιχτός ως άνθρωπος. Μου αρέσει που μιλάμε και για Πολιτική μαζί, γιατί αντιλαμβάνομαι την μαχόμενή σας στάση. Γιατί δεν είσαστε ένας άνθρωπος που μεγάλωσε βολεμένος.

Αβόλευτος! (γέλια)

Ακριβώς γι αυτό, τη στιγμή που η Χώρα διανύει δύσκολες στιγμές, αισθάνομαι ότι χρειαζόμαστε πρότυπα ανθρώπων που αγωνίζονται. Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει;

Είμαστε υπάλληλοι! Αυτό! Υπάλληλοι των ανθρώπων που έρχονται να περάσουν ευχάριστα και μέχρις εκεί. Μας κυβερνάει ένα πράγμα: η ψήφος! Τώρα σε αυτήν την κυβέρνηση, όπως και στις προηγούμενες, το νου τους τον έχουν στην ψήφο. Να κάνουν «καλό» κακό στην ουσία σε κάποια μερίδα του κόσμου ,για να τους ξαναψηφίσουν. Ψήφισέ μας να σε διορίσω.
Εγώ ψηφίζω ΚΚΕ. Όχι, γιατί είμαι κομμουνιστής, δεν μπορεί να είμαι κομμουνιστής. Αυτό θέλει αφοσίωση, θέλει αγώνα, θέλει να υπακούς. Το έκανα για να δυναμώσει το ΚΚΕ και με τις απεργίες να κάνει αφόρητη τη νίκη σε αυτούς που κυβερνάνε.
Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξος, αλλά χρειάζεται να κάνουμε αγώνα για να μην είμαστε αποικία. Για να κάνουμε αγώνα, χρειάζεται να ενωθούμε. Γίνεται;
Το θέμα είναι ότι ο Έλληνας είναι ωχαδερφιστής. Εκεί είναι το θέμα. Έχετε υπόψη σας αυτό που συχνά λέγετα:ι «Έλα, μωρέ, εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;» Αυτός είναι ο Έλληνας. Αν δεν ξεσηκωθεί ο Έλληνας, αν δεν κάνει επανάσταση, δεν αλλάζει τίποτα.
Μας έχουν αφήσει (σ.σ. οι πολιτικοί) να τους βρίζουμε, να τους προπηλακίζουμε, να λέμε πράγματα άσχημα, να ικανοποιούμαστε μεταξύ μας λέγοντας διάφορα πράγματα και μετά πάμε στα σπίτια μας και γινόμαστε επαναστάτες του καναπέ και επαναστάτες του ίντερνετ. Εγώ να σας πω κάτι, για εμένα η λέξη πολιτικός είναι βρισιά. Αν σε πω πολιτικό πρέπει να θυμώσεις. Ακούω μερικές φορές τη φράση: «αυτός ο αλήτης ο πολιτικός»., τι σου φταίει ο «αλήτης» ο ανθρωπάκος;
Είναι υποχείρια, δούλοι, υπάλληλοι των ξένων εταιρειών, επιχειρήσεων, τραπεζών, της Siemens. Περνάμε πάλι μία τραγωδία σμυρναίικη. Αυτήν τη φορά, με αυτοκτονίες, με ανθρώπους που πεινάνε, με ανθρώπους που κοιμούνται στο δρόμο.
Όμως στη ζωή μου είμαι αισιόδοξος. Είμαι με τις καλομοίρες και όχι με τις κακομοίρες. Άμα είσαι δυστυχής και λες τι έχω πάθει ο δυστυχισμένος, αν κάθομαι και κλαίγομαι τι θα κάνω, πώς θα το κάνω αυτό και πώς θα ζήσω κ.λπ. Αν δεν είσαι αισιόδοξος, να λες: «θα προχωρήσω, θα νικήσω, θα ζήσω», πάει τελείωσες.
Στην Ελλάδα, δεν έχουν το σθένος οι πολιτικοί να μην είναι εξαρτώμενοι και να πουν όχι.
Έτσι και βγει ένας καλός κυβερνήτης, θα έρθουν οι «Μαυρομιχάληδες» να τον σκοτώσουν.
Ξέρεις ποιοι κυβερνάνε; Αυτοί που έχουν πολλά λεφτά, αυτοί κυβερνάνε. Κυβερνάει το χρήμα με τους μαφιόζους.
Δεν υπάρχει ο ηγέτης! Αυτός που μπορεί να σε ξεσηκώσει! Πολλούς ηγέτες τους έφαγαν!
Δεν ξέρω τι να σου πω, και ας έχω περάσει τόσα πολλά στη ζωή μου. Είμαι άνθρωπος της ζωής, δεν είμαι άνθρωπος του σπιτιού ή να έχω τα εισοδήματα μου. Πρέπει να δουλέψω, για να βγάλω λεφτά, άσχετα, αν βγάλω πολλά ή λίγα. Πρέπει να δουλέψω!!!
Είμαι 84 χρονών και έχω το θέατρο με την Αλίκη, να κάνω θέατρο μόνος μου και ταυτόχρονα να παίξω και στο «Σμύρνη μου αγαπημένη».
Όταν πρωτοξεκινήσαμε με την Αλίκη το θεατρικό για το σχολικό εκφοβισμό, παίρναμε τηλέφωνο τα σχολεία να συζητήσουμε για το bullying και μας λέγανε οι δάσκαλοι και οι καθηγητές: «ποιον εκφοβισμό; Δεν έχουμε τέτοια εμείς!!!». Ενώ δεν ίσχυε.
Το θέμα με τον Βαγγέλη Γιακουμάκη δεν τελειώνει. Το bullying δεν είναι μία συμπεριφορά που εξαλείφεται εύκολα. Χρειάζεται να κάνουν του παιδιού μία προτομή στα σχολεία.

Εσείς θυμάστε να είχατε στα δικά σας σχολεία;

Έχουν περάσει πολλά χρόνια, για να θυμηθώ, αλλά θα είχαμε. Δεν μπορεί να μην είχαμε. Τον εκφοβισμό, αν δε το πει ο μαθητής στον καθηγητή, ο καθηγητής δύσκολα μπορεί να τον αντιληφθεί. Το παιδί που υφίσταται το bullying, δεν μιλάει τις περισσότερες φορές. Συνήθως αντιδρά, κάνει το άρρωστο, για να μην πάει σχολείο και άλλες συμπεριφορές.
Ξεκινήσαμε παραστάσεις- περιοδείες με την Αλίκη, αλλά με τις εξελίξεις του καλοκαιριού αναγκαστήκαμε να διακόψουμε, όπως και οι περισσότεροι θίασοι. Έμειναν κανένα δυο. Γιατί ενώ κάναμε 600 εισιτήρια π.χ., με τις εξελίξεις κάναμε 80.

Όταν ξεκίνησαν τα Capital Controls και τα προβλήματα με τα ΑΤΜ, λέτε;

Τα ΑΤΜ. Ναι. Αιτία. Μας φάγανε. (γέλια)

Να το βάλετε στην επιθεώρηση…

Η επιθεώρηση πέθανε, γιατί υπάρχει η τηλεόραση. Αντικατέστησε το θέατρο και την επιθεώρηση, ειδικότερα, η τηλεόραση. Έχεις ακούσει να κάνει κανείς επιθεώρηση; Κανείς. Στην τηλεόραση τα βλέπεις όλα! Αυτή πλέον είναι η επιθεώρηση.
Ακούς τους βουλευτές, τους υπουργούς απευθείας να λένε ό,τι μπορείς να φανταστείς. Πώς γίνεται να είναι ένας σε ένα κόμμα και να έχει αυτές τις απόψεις και όταν φύγει και πάει σε κάποιο άλλο, να έχει άλλες;

Οι λεγόμενοι Κωλοτούμπες…

Ακριβώς κωλοτουμπιάρηδες. Γι αυτό θέλω να τους φτύνω.

Και στην εποχή της Κατοχής είχατε αντιμετωπίσει έντονα αυτά τα φαινόμενα;

Πώς και δεν είχαμε. Οι δωσίλογοι – οι γερμανοτσολιάδες κυβέρνησαν τη Χώρα. Οι απόγονοι των γερμανοτσολιάδων συνεχίζουν να κυβερνούν τη Χώρα. Αν δεις καταγωγές, μην πούμε ονόματα τώρα…. Καταγωγές εννοούμε ήταν υπουργός επί Κατοχής, ήταν πρόεδρος τράπεζας επί Κατοχής.

Στο τώρα. Ποια είναι η σημαντικότερη επιδίωξή σας;

Να εργάζομαι. Γιατί, αν δεν εργάζεσαι, ακούς τον εαυτό σου. Σου μιλάει η πίεση, η χοληστερίνη, τα μάτια σου. Όταν, όμως, εργάζεσαι, δεν ακούς κανέναν!

Κύριε Βουτσά, κλείνοντας θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και να σας ζητήσω ένα μήνυμα για το αναγνωστικό μας κοινό.

Να είναι αισιόδοξοι και αγωνιστές!

Συνέντευξη του Κώστα Βουτσά στο περιοδικό «Σύμβουλος Υγείας» και την Γεωργία Φλέσσα.

About the author