Νόσος Peyronie

Νόσος Peyronie
Νόσος Peyronie

Τι είναι η νόσος Peyronie;

Η νόσος Peyronie είναι μια σκλήρυνση (ίνωση) του ιστού του πέους. Μια σκληρία ή πλάκα (ουλώδης ιστός) σχηματίζεται στο περίβλημα του σηραγγώδους σώματος του πέους, το οποίο κρατάει το αίμα κατά τη διάρκεια της στύσης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, μια σκληρία μπορεί να ψηλαφηθεί στο σημείο που κυρτώνει το πέος. Η πλάκα αυτή αποτρέπει το φυσιολογικό ευθειασμό, το σχήμα και το μέγεθος του πέους σε στύση. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, δημιουργεί και προβλήματα επίτευξης στύσης.

Πόσο συχνή είναι;
Η συχνότητα της νόσου δεν είναι ακριβώς γνωστή, γιατί συχνά δεν αναγνωρίζουν οι ασθενείς το πρόβλημα, μπορεί να ντρέπονται να δουν γιατρό ή δεν αναζητούν θεραπεία, γιατί τα συμπτώματα είναι ήπια. Μια μελέτη σε ασθενείς που πήγαν στο γιατρό για άλλα θέματα, έδειξε ότι ένας στους έντεκα άντρες πάσχουν από τη νόσο.
Ποία είναι τα συμπτώματα;
Η νόσος Peyronie ξεκινάει σαν ένα μικρό πρήξιμο ή φλεγμονή, στην πάνω ή κάτω επιφάνεια του πέους, το οποίο σιγά – σιγά (καμιά φορά και γρήγορα) σκληραίνει. Μερικοί άντρες παρατηρούν τη σκληρία μετά από κάποια κάκωση του πέους. Σε αυτήν την περίπτωση, περιγράφεται το άκουσμα ενός «κρακ», με πόνο και αιμάτωμα του πέους. Πολλοί άντρες, όμως, δεν μπορούν να θυμηθούν καμία κάκωση.
Η νόσος Peyronie μπορεί να είναι επώδυνη, μειώνει την ευλυγισία του πέους και σε μερικές περιπτώσεις κονταίνει το πέος ή δημιουργεί κάμψη κατά τη στύση. Σε κάποιες, επίσης, περιπτώσεις, παρατηρείται μια στένωση του πέους, μονόπλευρη ή αμφωτερόπλευρη σαν κλεψύδρα. Μερικοί άντρες έχουν πρόβλημα στο να επιτύχουν και να διατηρήσουν στύση. Άλλες φορές, το πέος σκληραίνει μέχρι το σημείο της πλάκας και παραμένει χαλαρό από εκεί και πέρα.

Τι προκαλεί τη νόσο Peyronie;
Οι αιτίες της νόσου δεν είναι σαφείς, αλλά φαίνεται να προκαλείται από επαναλαμβανόμενες κακώσεις του πέους σε στύση. Το σχίσιμο του περιβλήματος του σηραγγώδους σώματος οδηγεί σε μία φλεγμονώδη πλάκα, η οποία δεν επουλώνεται φυσιολογικά. Μικροκακώσεις αγγείων μπορεί να επηρεάσουν τη φυσιολογική ροή αίματος.
Συνήθως, αυτό το είδος κακώσεων προκαλεί μόνο πρήξιμο ή και φλεγμονή, η οποία αυτοθεραπεύεται εντός έτους. Παρόλα αυτά, σε μερικούς άντρες η διαδικασία κρατάει περισσότερο και μπορεί να δημιουργηθεί ουλώδης ιστός. Αυτή η διαφορά μπορεί να οφείλεται σε κάποιο προϋπάρχον πρόβλημα του ανοσοποιητικού συστήματος.
Η νόσος Peyronie εμφανίζεται, συνήθως, μετά την εφηβεία και είναι πιο συχνή στις ηλικίες ανάμεσα 45 και 60 ετών.

Ποιες είναι οι επιπτώσεις;
Η νόσος Peyronie είναι καλοήθης (δεν υπάρχει κίνδυνος για καρκίνο), αλλά δυσκολεύει τη στύση και τη φυσιολογική σεξουαλική δραστηριότητα. Κατά συνέπεια, επηρεάζει σημαντικά τη σωματική, συναισθηματική και συνολική υγεία.

Πώς η νόσος Peyronie επηρεάζει τη σεξουαλική δραστηριότητα;
Στα πρώιμα στάδια, μερικοί άντρες μπορεί να νιώθουν πόνο, όταν έχουν στύση. Στις ήπιες περιπτώσεις, όπου η πλάκα προκαλεί μικρή κάμψη του πέους, η επίδραση στη σεξουαλική επαφή είναι συνήθως μικρή. Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις όμως, η σεξουαλική επαφή μπορεί να μην είναι δυνατή, λόγω του σχήματος του πέους και των προβλημάτων επίτευξης στύσης.

Πώς γίνεται η διάγνωση;
Ο ουρολόγος μπορεί εύκολα να κάνει τη διάγνωση, βασιζόμενος στο ιστορικό και την κλινική εξέταση του ασθενούς. Οι πλάκες συνήθως φαίνονται και ψηλαφιούνται, όταν το πέος είναι χαλαρό. Η εκτίμηση, όμως, της γωνίωσης του πέους, πρέπει να γίνει με το πέος σε στύση. Η πιο εύκολη λύση είναι ο ασθενής να φωτογραφήσει μόνος του το πέος σε στύση στο σπίτι του και να φέρει τη φωτογραφία στον ουρολόγο.

Θα χρειαστούν άλλες εξετάσεις;

Το υπερηχογράφημα (doppler πεϊκών αγγείων) χρησιμοποιείται, για να δείξει το ακριβές μέγεθος, σημείο και βάθος της ινώδους πλάκας, αλλά και για να εκτιμηθεί η ροή αίματος στο πέος. Θα δείξει, επίσης, τυχόν απασβεστώσεις, που συμβαίνουν περίπου στο 1/3 των ασθενών με νόσο Peyronie. Απασβεστώσεις σημαίνει ότι η νόσος έχει μπει στο τελικό και χρόνιο στάδιο και ότι βελτίωση της βλάβης είναι απίθανη. Αυτή η γνώση είναι σημαντική για το σχεδιασμό της θεραπείας.

Πώς θεραπεύεται;
Οι περισσότεροι άντρες δεν χρειάζονται θεραπεία, είτε γιατί τα συμπτώματα είναι ήπια, είτε γιατί βελτιώνονται με την πάροδο του χρόνου. Η συντηρητική θεραπεία είναι, συνήθως, επιτυχής στους άντρες, που έχουν τη νόσο λιγότερο από 12 μήνες. Εάν η κάμψη και ο πόνος παραμένουν για περισσότερο από 12 μήνες, τότε η χειρουργική επέμβαση είναι, μάλλον, η καλύτερη επιλογή, ιδίως αν υπάρχουν προβλήματα στη σεξουαλική επαφή.

Τα πιο συχνά είδη χειρουργείου είναι:
Η πτύχωση του πέους
Η αφαίρεση της πλάκας και η χρήση μοσχεύματος
Η τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης

Πώς επιλέγεται η χειρουργική θεραπεία;
Η επιλογή του είδους του χειρουργείου βασίζεται στα ακόλουθα:
Στην ικανότητα του άντρα να επιτύχει και να διατηρήσει τη στύση του
Στο μήκος του πέους
Στο βαθμό κάμψης του πέους και την παρουσία στενώσεων

Τι είναι η πτύχωση του πέους;
Με την τεχνική αυτή γίνεται μια πτυχή (πιέτα) περνώντας ραφές στην αντίθετη πλευρά του πέους από αυτήν, που υπάρχει η πλάκα, και επιτυγχάνοντας έτσι τον ευθειασμό του πέους. Είναι μια απλή επέμβαση με λίγες επιπλοκές. Όμως για να ευθειαστεί το πέος, πρέπει να κοντύνει η υγιής πλευρά. Η επέμβαση αυτή ταιριάζει καλύτερα σε άντρες με καλή στυτική λειτουργία, μικρή κάμψη και όπου μια μικρή μείωση του μήκους δεν θα είναι πρόβλημα.

Πώς γίνεται η αφαίρεση της πλάκας;
Σε αυτήν την περίπτωση, κόβεται και αφαιρείται ο ουλώδης ιστός, ώστε να απελευθερωθεί το πέος και να επιστρέψει στην προηγούμενη μορφή. Η περιοχή, που ήταν η πλάκα και έχει μείνει κενή, καλύπτεται με ένα μόσχευμα. Αυτό το είδος επέμβασης μπορεί να διορθώσει επιτυχώς κάμψεις και παραμορφώσεις που έχουν προκληθεί από τη νόσο. Είναι, όμως, τεχνικά πιο δύσκολη και έχει μεγαλύτερο κίνδυνο επιπλοκών. Οι κυριότερες είναι μειωμένη αισθητικότητα του πέους και στυτική δυσλειτουργία.

Πότε χρησιμοποιούνται πεϊκές προθέσεις;
Ασθενείς με νόσο Peyronie και ταυτόχρονη στυτική δυσλειτουργία μπορούν να βοηθηθούν από την τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης. Συχνά, η τοποθέτηση της πρόθεσης και μόνον, μπορεί να ισιώσει το πέος. Εντούτοις, συχνά, χρειάζεται να αφαιρεθεί η πλάκα, για να λυθεί πλήρως το πρόβλημα.

Ποιες είναι οι μη χειρουργικές θεραπείες για τη νόσο Peyronie;
Οι μη χειρουργικές θεραπείες για τη νόσο Peyronie περιλαμβάνουν φάρμακα από το στόμα, ενδοπεϊκές ενέσεις, κρουστικά κύματα και συσκευές έλξης. Αυτές οι θεραπείες είναι πιο αποτελεσματικές σε ασθενείς, που εμφανίζουν συμπτώματα για λιγότερο από 6 μήνες, και σε ασθενείς που έχουν συμπτώματα πόνου και μικρού βαθμού κάμψη. Δυστυχώς, αυτές οι μη χειρουργικές θεραπείες δεν είναι μακροπρόθεσμα πολύ επιτυχείς στον ευθειασμό του πέους.

Αντώνης Λογοθέτης, Ουρολόγος – Ανδρολόγος

http://surgicalurology.gr/

 

About the author