Ορφέας Αυγουστίδης

Ορφέας Αυγουστίδης
Ορφέας Αυγουστίδης

Ηθοποιός του Θεάτρου, του Κινηματογράφου και της Τηλεόρασης. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Γονείς του οι εξαίρετοι ηθοποιοί Μαρία Τζομπανάκη και Ντίνος Αυγουστίδης.

Σπούδασε αρχικά σκηνοθεσία, αλλά τον κέρδισε το θέατρο. Σπούδασε Υποκριτική στη Σχολή της Νέλλης Καρρά. Από τότε που ξεκίνησε δηλώνει «παρών» σ’ όλα τα είδη της.
Στο θέατρο, έχει παίξει σε πολλά έργα. Ενδεικτικά: «Νύχτα ραδιο-φόνων, «Ο βροχοποιός», «Καταδικός μου», «Ρήσος» του Ευριπίδη, «Άμλετ» , «Άννα Καρένινα» Εθνικό Θέατρο.
Στην τηλεόραση, έχει παίξει σε αρκετές σειρές. Ενδεικτικά: ΝΕΤ: Λούφα και παραλλαγή. ALPHA: 10η Εντολή («Εικονική πραγματικότητα»), Πήρα κόκκινα γυαλιά. MEGA: Άγρια παιδιά (νεανική σειρά), Επτά θανάσιμες πεθερές, Το Νησί, Εθνική Ελλάδος.
Στον Κινηματογράφο, έχει παίξει σε 11 ταινίες. Έκανε το ντεμπούτο του ως ηθοποιός, το 2005, στην ταινία «Λούφα και παραλλαγή. Σειρήνες στο Αιγαίο», του Νίκου Περράκη, «Ο Ηλίας του 16ου», «Bang-Bang», «Το κακό. Στην εποχή των ηρώων», «Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά», «Κόκκινος ουρανός», «Περιπέτεια στο Αιγαίο» (ελληνοφιλανδική ταινία, «Αγάπα σαν να μην υπάρχει αύριο» κ.ά.
Ο Ορφέας Αυγουστίδης είναι από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του. Έχει τη δυνατότητα να υποδύεται ταυτόχρονα διαφορετικούς ρόλους. Παρότι και οι δύο γονείς του είναι επιτυχημένοι ηθοποιοί –χωρίς να παραβλέψει τις πολύτιμες συμβουλές τους- δεν τους χρησιμοποίησε ως αναβαθμό για να αναρριχηθεί – γιατί ήθελε να παλέψει μόνος του και να σταθεί γερά στα πόδια του. Αυτό δείχνει ήθος αλλά και σοβαρότητα αντιμετώπισης των επιλογών του. Άλλωστε, αν δεν υπάρχει γερή βάση, κανένας δεν μπορεί να προχωρήσει σε δύσκολα μονοπάτια, όσα μέσα κι αν χρησιμοποιήσει. Το ταλέντο του είναι αδιαμφισβήτητο. Είναι αγαπητός στους συναδέλφους του, συνεργάσιμος και όλοι τον θεωρούν, εκτός από καλό ηθοποιό, «καλό και ευγενικό παιδί».
Είναι ένας άνδρας με άκρατη ευαισθησία και λογική, που ζει την εποχή του με στόχους, ουσιαστικές και υγιείς φιλοδοξίες. Προστατεύει την προσωπική του ζωή, είναι αληθινός και ώριμος, δεν βουτάει βαθιά στο Star System, δεν είναι ανταγωνιστικός και δείχνει να κρατάει ισορροπία στο «θέλω» και το «ζω». Αξιοθαύμαστος, χωρίς υπερβολή!

Αρχικά σπουδάσατε σκηνοθεσία. Πώς τελικά στραφήκατε στο θέατρο; Ποιοι σας στήριξαν σ’ αυτές σας τις αποφάσεις;

Όλα έγιναν πολύ ομαλά. Ξεκίνησα με το να κάνω κάποιες σπουδές στη σκηνοθεσία, αν επιτρέπεται να το πούμε σπουδές, γιατί είναι κάπως περιορισμένες οι γνώσεις που μπορεί να πάρει κανείς γενικότερα στην Τέχνη, εδώ στην Ελλάδα, και χρειάζεται πολύ δουλειά, τριβή και καλλιέργεια προσωπική. Ενώ δούλευα σε ένα μαγαζί, γνώρισα τον Νίκο Περράκη. Έτσι μου δόθηκε, η ευκαιρία και άρχισα να δουλεύω ως ηθοποιός.. Με τα χρόνια, ομολογώ ότι με κέρδισε αυτή η δουλειά. Όσον αφορά στις αποφάσεις μου, πάντα τις στήριζαν οι γονείς μου, εφόσον κάτι με κάνει ευτυχισμένο και μπορώ να λειτουργήσω και να δω τον κόσμο μέσα από αυτό που έχω επιλέξει. Θα ήταν δίπλα μου ακόμη και αν άλλαζα απόφαση και πήγαινα προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση.

Σπουδάσατε υποκριτική στη Σχολή Ν. Καρρά. Σε κάποια συνέντευξή σας είπατε: «Έμαθα πώς κολυμπάμε σε μια θάλασσα συναισθημάτων». Τι εννοούσατε;

Δεν θυμάμαι το θέμα της συζήτησης που αναπτύχθηκε εκείνη τη δεδομένη στιγμή για να σας απαντήσω με ειλικρίνεια.

Τι είναι για σας το θέατρο; Τι είναι, δηλαδή, εκείνο που κινεί το ενδιαφέρον σας;

Τι να σας πω! Επειδή είμαι σχετικά νέος σε αυτήν τη δουλειά, θα έλεγα πως είναι η όλη διαδικασία και όχι συγκεκριμένα πράγματα. Αυτό που με γοητεύει περισσότερο είναι ότι με διεγείρουν όλο και περισσότερα πράγματα, που δεν είχα φανταστεί ότι θα μπορούσαν να με προκαλέσουν και δεν τα είχα ονειρευτεί πιο πριν. Κι όλο αυτό πηγαίνει παράλληλα με την εξέλιξή μου ως άνθρωπος. Οπότε τα πράγματα που βρίσκω ενδιαφέροντα κάθε φορά αλλάζουν, μεταλλάσσονται και είναι πιο βαθιά, πιο ουσιαστικά.. Αυτός είναι ο λόγος που γοητεύομαι τόσο πολύ από το θέατρο και πιστεύω όχι μόνο εγώ.

Τελικά το θέατρο είναι μια μοναχική ιστορία; Και η σχέση ηθοποιού και κοινού;

Το θέατρο είναι και τα δύο. Δεν μπορεί να υπάρξει για μένα θέατρο μόνο με ηθοποιούς ή μόνο με κοινό. Και δύσκολα υπάρχει θέατρο με ηθοποιούς που κινούνται ανεξάρτητα και μόνοι τους στη σκηνή. Είναι μια δουλειά που απαιτεί συλλογικότητα και συνεργασία. Ταυτόχρονα, όμως, ο λόγος που βρίσκεται ο καθένας στη σκηνή είναι τελείως προσωπικός και διαφορετικός από του άλλου, σίγουρα.

Πιστεύετε ότι υπάρχουν ρόλοι κατά παραγγελία; Ποιους ρόλους θεωρείτε σημαντικούς για σας; Πώς προσεγγίζετε εσείς ένα ρόλο που καλείστε να υποδυθείτε;

Κάθε ρόλος, από αυτούς που έχω παίξει, συνέβαλε σε κάτι στην εξέλιξή μου, οπότε όλοι είναι εξίσου σημαντικοί για διαφορετικούς λόγους. Η προσέγγιση των ρόλων είναι μια διαδικασία διαφορετική για τον κάθε ηθοποιό που έχει να κάνει με την τεχνική μέθοδο που ακολουθεί για την εκάστοτε περίοδό του, γιατί θεωρώ ότι υπάρχουν περίοδοι και περίοδοι στη ζωή ενός ανθρώπου που δημιουργεί και ταυτόχρονα ζει και μεγαλώνει.

Μιλήστε μου για τα έργα και τις συνεργασίες που σας σημάδεψαν και που σας βοήθησαν να πορευτείτε στο δρόμο της Τέχνης. Ποιοι ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που σας εμπιστεύτηκαν;

Σε κάθε ρόλο και σε κάθε συνεργασία, με ενδιαφέρουν πάρα πολύ οι άνθρωποι, με τους οποίους θα συμπράξω τη δεδομένη περίοδο, και γι’ αυτό μου μένουν παράλληλα. Δεν θυμάμαι ένα ρόλο μόνο του, χωρίς να θυμάμαι τον άνθρωπο που στεκόταν δίπλα μου στη σκηνή. Σίγουρα δεν θα ξεχάσω από όλες τις συνεργασίες που έχω κάνει και για τις οποίες αισθάνομαι τυχερός, τα πρώτα βήματά μου, που ο Νίκος Περράκης μου έδωσε την πρώτη ευκαιρία να δουλέψω ως ηθοποιός στον κινηματογράφο και την Ελένη Ράντου που μου έδωσε την ευκαιρία να πατήσω για πρώτη φορά στη σκηνή, σε ένα έργο που είχε διασκευάσει εκείνη, του Νίκι Σίλβερ και το είχε σκηνοθετήσει ο Γιάννης Κακλέας, τη «Νύχτα Ραδιο-φόνων».

2014.«Λύκειο του Αριστοτέλη», Ευριπίδη «Ρήσος», σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, Φεστιβάλ Αθηνών. Ένα κλασικό έργο. Τι σας έμεινε από το έργο και αυτήν τη συνεργασία;

Νομίζω πως ήταν μια συνεργασία – εμπειρία, που δύσκολα θα ξεχάσω για αναρίθμητους λόγους. Η τύχη που είχαμε να βρεθούμε, άνθρωποι εξαιρετικής ποιότητας μεταξύ μας, και μιλάω από την Κατερίνα Ευαγγελάτου, την Πατρίσια Απέργη που έκανε όλη την επιμέλεια της κίνησης, μέχρι κάθε έναν ξεχωριστά από τους δέκα ηθοποιούς, ήταν μοναδική. Όλο αυτό ήταν πολύ απαιτητικό σωματικά, οι συνθήκες πολύ δύσκολες, γιατί ήταν μέσα στο καλοκαίρι με 42 C κι εμείς να τρέχουμε μέσα στη ζέστη και το χώμα, κάθε βράδυ, σε μια πολύ δύσκολη εποχή, ενόψει δημοψηφίσματος, με capitals control. Με δυσκολία από την τσέπη, το σώμα και το πνεύμα, καταφέραμε και το κάναμε, για μας κυρίως, σημαντικό, δεν το προδώσαμε δευτερόλεπτο και δεν λυγίσαμε λεπτό. Μας έδωσε πάρα πολύ δύναμη όλο αυτό. Είναι εκπληκτικό να συνειδητοποιείς τη σημαντικότητα της συνεργασίας και της συνύπαρξης μέσα από αυτήν τη δουλειά.

2015. «Άμλετ» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, Θέατρο. «Εθνική Ελλάδος» του Γ. Καπουτζίδη, Τηλεόραση. «Περιπέτεια στο Αιγαίο», Κινηματογράφος. Τι κρατάτε από όλες αυτές τις συνεργασίες;

Αποφεύγω να κάθομαι να μετρώ, να γυρίζω πίσω και να βλέπω τι και πώς. Νιώθω πλήρης, πολύ τυχερός και κάθε φορά που ολοκληρώνεται κάτι τέτοιο ή μια χρονιά που είναι γεμάτη, προσπαθώ να κοιτάζω μπροστά, όχι για το πώς ή το τι θα κάνω, αλλά για το πώς εγώ θα τοποθετηθώ σε αυτήν τη δουλειά από εδώ και πέρα.

2016. Εθνικό Θέατρο, «Άννα Καρένινα» Λ. Τολστόι, σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Τι αποκομίσατε από το έργο, το ρόλο σας(κόμης Βρόνσκι) και τη συνεργασία; Ποιον άλλον ήρωα κλασικού μυθιστορήματος θα θέλατε να υποδυθείτε;

Ήταν ένα πάρα πολύ ωραίο ταξίδι και παραμυθένιο. Όλη η συνεργασία με τους ηθοποιούς και με τη Μαρία Ναυπλιώτη που ήμασταν μαζί κυρίως στη σκηνή, μου άφησε κάτι πολύ ωραίο και θετικό.
Έναν ήρωα που θα ήθελα να υποδυθώ είναι ο Μίσκιν από τον «Ηλίθιο» του Ντοστογέφσκι.

«Εθνική Ελλάδος» του Γ. Καπουτζίδη. Πού οφείλει την επιτυχία της αυτή η σειρά;

Έχουμε συνηθίσει από την Ελληνική τηλεόραση, δυστυχώς, να παρακολουθούμε κυρίως σειρές, που δεν έχουν προβληματισμό και πρόθεση να ξύσουν την επιφάνεια ενός θέματος, που όμως υπάρχει και μας απασχολεί καθημερινά όλους. Για μένα η «Εθνική Ελλάδος» το τόλμησε και το τόλμησε με μια καθαρότητα και μια αλήθεια, η οποία, όταν γίνεται με τέτοια ειλικρίνεια, πάντα λειτουργεί. Όλο αυτό το σύνολο που έχει βάθος, είναι γοητευτικό, με πάρα πολύ χιούμορ, που μιλάει ευθέως και καθόλου περιφραστικά, ήταν ενορχηστρωμένο και εκφραζόταν μέσα από την πένα του Γιώργου Καπουτζίδη, ο οποίος δεν νομίζω ότι χρειάζεται συστάσεις και περαιτέρω ανάλυση.

Θεωρείτε ότι το ταλέντο, η εμφάνιση, ο παράγοντας τύχη (ευκαιρίες), είναι αρκετά για να πορευτεί επιτυχώς ένας ηθοποιός και να εξελιχθεί;

Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι ταλέντο και, μάλλον, δεν το πιστεύω. Πιστεύω τελικά πως κάποιοι άνθρωποι έχουν κάποιες παραπάνω δεξιότητες σε κάποιους τομείς απ‘ ό,τι κάποιοι άλλοι, και μέχρι εκεί τα χαρίσματα. Από εκεί και ύστερα, αν το ταλέντο το μεταφράσουμε σε σκληρή προσωπική δουλειά και βάλουμε και τα άλλα δύο, τα οποία εγώ δεν τα θεωρώ σημαντικά, σίγουρα θα υπάρχει εξέλιξη. Η τύχη μπορεί να βοηθήσει λίγο για κάποιες δουλειές, για κάποιες ευκαιρίες, αλλά από κει και ύστερα, εσύ πρέπει να δουλέψεις για να πορευτείς μέσα σ’ αυτό και να ζήσεις μέσα από αυτό. Είναι πάρα πολλά τα χρόνια που χρειάζεται να δουλέψει ένας ηθοποιός, για να πεις ότι το έκανε τυχαία. Το να κάνεις τρία χρόνια καριέρα ’’τυχαία’’ γίνεται, αλλά το να ζεις από αυτήν τη δουλειά για τριανταπέντε χρόνια, δεν χρειάζεται τύχη ούτε ομορφιά. Για μένα, αν ταλέντο είναι να δουλεύεις, να χρησιμοποιείς τις δεξιότητές σου και να προσπαθείς να καλλιεργείς και να καλλιεργείσαι κι εσύ μέσα από αυτό, τότε, δεν νομίζω ότι χρειάζεται κάτι άλλο, παρά μόνο αυτό.

Μπορεί εύκολα η επιτυχία να ξεγελάσει, αν κανείς στηριχτεί σ’ αυτήν και επαναπαυτεί. Εσείς πώς διαχειρίζεστε τις επιτυχίες;

Ναι, και βέβαια μπορεί. Για μένα, ο πήχης μου δεν είναι μια επιτυχημένη σειρά με υψηλά νούμερα ή μια παράσταση με πάρα πολύ κόσμο. Για μένα επιτυχία είναι να βάζω υψηλούς στόχους μέσα από κάθε δουλειά και να τους φτάνω ή τουλάχιστον να τους πλησιάζω. Αυτό μου δίνει περισσότερη δύναμη και μου δημιουργεί ακόμη περισσότερες ανησυχίες, παρά με ησυχάζει. Οπότε για μένα, αυτή είναι και η επιτυχία και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη διαχείριση από τη στιγμή που είναι ευεργετική.

Έχετε δηλώσει ότι αισθάνεστε τυχερός ως ηθοποιός. Τι εννοείτε;

Ναι, είναι αλήθεια αυτό. Νιώθω τυχερός, διότι ακόμα δεν με έχω βαρεθεί μέχρι θανάτου! (γέλια).

Σήμερα, με την οικονομική κρίση στο φόρτε της, ο κλάδος των ηθοποιών πλήττεται περισσότερο απ’ όλους. Κι όμως πολλά θέατρα λειτουργούν και πολλές παραστάσεις δίνονται και κατακλύζονται από πλήθος θεατών. Πού το αποδίδετε; Αισιοδοξείτε ότι η Τέχνη θα βοηθήσει θετικά να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες με αναπτερωμένο το ηθικό μας;

Δεν νομίζω ότι πλήττεται περισσότερο, πλήττεται εξίσου, θα έλεγα. Τα θέατρα είναι γεμάτα, τα εισιτήρια έχουν πέσει, το ΦΠΑ έχει ανέβει, οι ηθοποιοί πληρώνονται πολύ λιγότερο, δουλεύουν πολύ περισσότερο, περισσότερες παραστάσεις, περισσότερες παραγωγές. Υπάρχουν ηθοποιοί που δουλεύουν σε τέσσερεις, σε πέντε παραστάσεις διαφορετικές κάθε χρόνο και μπορεί να λέω λίγες για κάποιους συναδέλφους. Πληρώνονται τσίμα, τσίμα για να ζήσουν και μερικές φορές δυσκολεύονται κιόλας. Σε εποχές κρίσης, η Τέχνη πιστεύω πως βρίσκει πάντα τρόπο και αφορμή για να ανθίσει. Αυτό άλλωστε είναι και η δουλειά της Τέχνης, να ταρακουνήσει και να αφυπνίσει. Οπότε, τέτοιες εποχές δημιουργούν έφορο έδαφος για ανησυχία, για φωνή, για ξεσπάσματα και για αντίδραση. Η Τέχνη μπορεί να διεγείρει πολύ δυνατά συναισθήματα, μπορεί να προκαλέσει το αίσθημα της χαράς, της αγάπης και της νοσταλγίας και σίγουρα μπορεί να δώσει ελπίδα σε μια εποχή, που δεν την παίρνεις από πουθενά αλλού.

Εσείς πώς διαχειρίζεστε την κρίση;

Προσπαθώντας να είμαι αισιόδοξος, όπως και κάθε άνθρωπος άλλωστε, να εξελίσσομαι, να έχω παρουσία στην κοινωνία και να έχω θέση. Όταν λέω θέση, δεν εννοώ δημόσια, αλλά στη ζωή μου και προπάντων να βλέπω τα πράγματα με αγάπη, με αγάπη προς τους ανθρώπους μου, στις αξίες, με αγάπη προς στη ζωή. Προσπαθώ να είμαι παρών, να μην είμαι συνεχώς στην αναμονή για κάτι καλύτερο και να συνειδητοποιήσω αργά ότι η κρίση αυτή θα κρατήσει πάρα πολύ. Το καλύτερο μπορεί να μην έρθει ως ένας εξωγενής παράγοντας, αλλά ως ένας τρόπος που θα προσπαθήσω εγώ να ζήσω, οπότε όσο πιο νωρίς το κάνω, τόσο καλύτερα θα είναι. Κάπως έτσι προσπαθώ να αντιμετωπίσω την κρίση.

Ποια τα αρνητικά της τηλεόρασης, όπως αυτή παρουσιάζεται σήμερα; Υπάρχει αλήθεια στην τηλεόραση;

Να σας πω την αλήθεια, δεν βλέπω καθόλου τηλεόραση. Έχει να παίξει κανάλι στο σπίτι, περίπου δυόμιση χρόνια. Παίρνει το μάτι στιγμές και αποσπάσματα από το ιντερνέτ, και έχω μια άποψη, η οποία δεν είναι πολύ θετική, αλλά δεν θα ήθελα να την αναπτύξω, γιατί έχω πάρει μια πολύ συνειδητή απόσταση.

Είπατε ότι στην τηλεόραση, η αλήθεια εξαφανίζεται ή ότι την ψάχνεις σαν τους ψύλλους στα άχυρα. Τι εννοούσατε;

Νομίζω ότι η τηλεόραση καθορίζεται από τους ανθρώπους που εκπροσωπούν την δύναμή της. Σίγουρα, όταν το είπα αυτό, θα είχα ενδεχομένως και κάποια πρόσωπα ή κάποιες συγκεκριμένες στιγμές στο μυαλό μου, που αυτήν τη στιγμή δεν μπορώ να τα ανακαλέσω.

Ποια στοιχεία του χαρακτήρα εκτιμάτε στους ανθρώπους και ποια είναι εκείνα που σας εκνευρίζουν;

Εκτιμώ την αλήθεια, την ευθύτητα, την καθαρότητα, που αυτό μπορεί να σημαίνει ανασφάλεια και θυμό και όχι απαραίτητα μόνο καλοσύνη. Εκτιμώ, κυρίως, την ευθύτητα και είμαι από τους ανθρώπους που δεν έχουν διαρκώς δεύτερη σκέψη. Δεν έχω κάποιες συγκεκριμένες προδιαγραφές για τους ανθρώπους, που δέχομαι να είναι κοντά μου. Όσο περνάνε τα χρόνια εκτιμώ το να είσαι πιο ανοιχτός να γνωρίσεις ανθρώπους και αυτό συμβαίνει, γιατί ίσως φοβάσαι λιγότερο.

Φιλία, δικαιοσύνη, αγάπη, ομόνοια. Για σας;

Σπουδαίες αξίες.

Πώς είναι ο Ορφέας Αυγουστίδης ως άνθρωπος;

Αυτό δεν το ξέρω. Πολλές φορές, όταν κάθεσαι να πάρεις απόσταση και να χαρακτηρίσεις με λίγες λέξεις τον εαυτό σου, θεωρώ πως είναι στιγμές απόλυτης σιωπής και αμηχανίας. Χρειάζεται πολύς χρόνος, πολλή δουλειά και να είσαι σε ένα πολύ ασφαλές περιβάλλον και να έχεις απέναντι αυτιά που εμπιστεύεσαι.

Αν δεν είσαστε ηθοποιός, με ποιον άλλο κλάδο της Τέχνης θα θέλατε να ασχοληθείτε;

Σίγουρα με τον κινηματογράφο, αποτελώντας ένα κομμάτι μιας ομάδας που δημιουργεί αυτά τα όνειρα στο πανί. Αν δεν ήμουν και σκηνοθέτης κινηματογράφου( που θα σας απαντούσα με τη μια πως αυτό θα επιθυμούσα), θα ήθελα να ήμουν ένα κομμάτι ενός κινηματογραφικού συνεργείου, εφόσον μιλάμε για Τέχνη. Από κει και πέρα υπάρχουν και διάφορα άλλα πράγματα που θα μπορούσα να κάνω.

Τι διεκδικείτε από την κάθε σας μέρα;

Εξαρτάται… χμ … δεν μου έρχεται τώρα για να σας απαντήσω με κάποια εξυπνάδα.

Ποιες οι ευχές σας για τους αναγνώστες του περιοδικού «Σύμβουλος Υγείας» και για όλους γενικά τους συνανθρώπους μας;

Πάνω από όλα ‘’Υγεία’’ και καλό και χαρούμενο Καλοκαίρι!»

Συνέντευξη του Ορφέα Αυγουστίδη στο περιοδικό «Σύμβουλος Υγείας» και τηv Ηρώ Αργυράκη.

About the author