Περικλής Λιανός

Περικλής Λιανός
Περικλής Λιανός

Γεννήθηκε στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας, το 1963. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη (1984) και της Νομικής Σχολής Αθήνας. Έλαβε μέρος σε σεμινάρια υποκριτικής με τους Μίνωα Βολανάκη, Μίρκα Γεμεντζάκη, Τάπα Σουντάνα, Γιάννη Ρήγα (Θεατρικός Οργανισμός Εστία).

Στο Θέατρο έπαιξε στις παραστάσεις: θέατρο ΟΡΒΟ «Μπομπιρομπόμπιρες» του Νεγρεπόντη (ομάδα ΘΕΜΕΛΙΟ, Ν. Βασταρδή) και «Τα μάγια της Πεταλούδας» του Λόρκα (Άλκηστις Γάσπαρη). ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας «Θεσσαλικό Θέατρο» στο «Γενικός Γραμματέας» του Καπετανάκη σκην. Θεοδοσιάδη. ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων στα έργα «Χαρτοπαίκτης» του Χουρμούζη σκην. Νταλιάνη και «Χρυσό Κλειδί» του Τολστόι σκην. Καλαντζόπουλου. ΑΝΤΙΘΕΑΤΡΟ στο «Έντα Γκάμπλερ» του Ίψεν σκην. Ξενουδάκη (συμμετοχή στο διεθνές φεστιβάλ ΙΨΕΝ στο Όσλο). Θέατρο ΑΘΗΝΩΝ, θίασος Κατερίνας Μαραγκού στα έργα «Καλοκαίρι και Καταχνιά» του Ουίλλιαμς και «Αγρίμι» του Ανούιγ σκην. Μαργαρίτη. Στα έργα: «Τσέντσι» του Σέλλεϋ σκην. Γραμματικού, «Η παμπόνηρος και η ενάρετος» του Καρύδη σκην. Τζαμαργιά. Θέατρο ΑΘΗΝΑ στο «Αταίριαστο ζευγάρι» του Σάιμον, θίασος Φιλιππίδη-Χαλκιά σκην. Χρονόπουλος. Δημοτικό θέατρο Καλλιθέας στο «Σύνδρομο Σαμπάνιας» σκην. Νταλιάνης. ΑΠΛΟ ΘΕΑΤΡΟ στο «Φεγγάρι για Καταραμένους» του Ο’Νηλ σκην. Αντύπα. Επίσης στα έργα: «Καπέλο από ψάθα Ιταλίας» του Λαμπίς, θίασος Χ. Ρώμα, «Σεσουάρ για δολοφόνους» των Τζόρνταν-Άμπραμς σκην. Αρβανιτάκη, «Φούστα-Μπλούζα» των Παπαθανασίου-Ρέππα σκην. Αντωνόπουλου, «Πραγματικότητα» της Λιονάκη σκην. Φοινίτσης, «Υψηλή μαγειρική των σχέσεων» της Σωτηροπούλου σκην. Σπανού, «Οι πιο δυνατοί» του Στρίντμπεργκ (διασκευή) σκην. Φοινίτσης, «Βασανίζομαι» του Τσιπιανίτη σκην. Πολυχρονοπούλου, «Συμπεθέροι από τα Τίρανα» των Ρέππα-Παπαθανασίου σκην. των ιδίων, «Οι 12 ένορκοι» του Ρόουζ σκην. Νικολαΐδη, «Η μελωδία της ευτυχίας» σκην. Μαρσέλλου.
Στην Τηλεόραση, έχει συμμετάσχει σε 25 τηλεοπτικές σειρές στη δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση. Ενδεικτικά: «Υπερμνησία», «Σκληρά καρύδια», «Μαντάμ Σουσού», «Αναγέννηση ενός Έθνους», «Χάι-Ροκ», «Λαβ Σόρρυ», «Ο Πέτρος και τα κορίτσια του», «Το φτερούγισμα του γλάρου», «Αέρινες σιωπές», «Βιζυηνός», «Το Καφέ της Χαράς», «Απόδραση», «Ποιος μας πιάνει;», «Steps» κ.ά.
Στον κινηματογράφο, έχει παίξει σε 15 ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, όπως «Η εποχή των δολοφόνων» Ν. Γραμματικού, «Το τέλος εποχής» Α. Κόκκινου, «Το Χάος» Ν. Γραμματικού, «Ελευθέρας βοσκής» Γ. Καρκανέβατου, «Καϊκτσής» Μπ. Ιλχάν κ.ά.
Έχει λάβει μέρος σε πλήθος μεταγλωττισμένων σειρών, «ζωντανό» και κινούμενα σχέδια.
Γνωρίζει Αγγλικά και Ιταλικά.
Ο Περικλής Λιανός είναι ένας σεμνός καλλιτέχνης, που υπηρετεί την Τέχνη του με συνέπεια, ακάματος και ενθουσιώδης, εργασιομανής, που ανεβαίνει διαρκώς, χωρίς να βιάζεται. Μετρημένος ως άνθρωπος και ουσιαστικός, αγαπητός από τους συναδέλφους του, καθόλου ανταγωνιστικός, αγαπητός από το κοινό που ο ίδιος το σέβεται, απλός, με την απλότητα και την αλήθεια του βαθιά καλλιεργημένου ανθρώπου, χωρίς περιττά λόγια και φιοριτούρες και καλός οικοδεσπότης. Η φιλοξενία στο σπίτι του για τη συνέντευξη, με συγκίνησε! Τον ευχαριστώ! Ο κύριος Π. Λιανός για λίγο μαζί μας.

Γεννηθήκατε στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας και ζήσατε εκεί, μέχρι τα δεκαοκτώ σας. Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια; Ποιοι οι δεσμοί με τον τόπο σας;

Η ζωή μου στο Θέρμο ήταν περίεργη. Διάβαζα πάρα πολύ, ήμουν πολύ καλός μαθητής, αλλά τα γεγονότα που αφορούσαν στη ζωή των συγχωριανών μου, είχαν αντίκτυπο και σε μένα. Οι χαρές τους, οι λύπες τους κυρίως. Γι’ αυτό ήθελα πάντα να φύγω και να πάω σε μεγάλη πόλη. Έχω δεσμούς με το Θέρμο, αφού εκεί ζει η μητέρα μου και λίγο πιο έξω τα αδέλφια μου. Πηγαίνω δύο φορές το χρόνο, αλλά έχω και φίλους και διατηρώ πολύ καλές σχέσεις.

Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη και παράλληλα Νομική Σχολή Αθηνών. Είχατε δίλημμα επιλογής;

Ποτέ δεν μπήκα σε δίλημμα τι θα ακολουθήσω. Στη Νομική μπήκα, λόγω του συστήματος των Πανελληνίων εξετάσεων και λόγω υψηλής βαθμολογίας, πέτυχα στη μοναδική Σχολή που είχα δηλώσει. Σπούδασα και μου άρεσε η Νομική Επιστήμη και θα ‘ταν κρίμα να την εγκαταλείψω. Παράλληλα φοιτούσα και στη Δραματική Σχολή και άρχισα να παίζω, όντας δευτεροετής. Το θέατρο ήταν μονόδρομος από τότε που ήμουν στην Α΄ Δημοτικού.

Αρχικά ασχοληθήκατε με το παιδικό θέατρο. Ποια τα θετικά που αποκομίσατε;

Δεν αποκόμισα και πολλά πράγματα, επειδή δεν μου άρεσε το παιδικό θέατρο, αν και τα 2 πρώτα έργα, τα «Μάγια της Πεταλούδας» του Λόρκα και οι «Μπομπιρομπόμπιρες» του Νεγρεπόντη ήταν ενδιαφέροντα και αν και είχα πολλές προτάσεις, όταν ήμουν νεότερος, λόγω και του παρουσιαστικού μου.

Έχετε ασχοληθεί με όλα τα είδη της Υποκριτικής Τέχνης με επιτυχία. Ξεχωρίζετε κάποιο που έχει για σας ιδιαίτερη βαρύτητα;

Ασχολήθηκα με όλα τα είδη (εκτός από Αρχαίο Δράμα και Επιθεώρηση) στο θέατρο. Για χρόνια λάτρευα περισσότερο να παίζω στον κινηματογράφο. Έχω κάνει 15 ταινίες, αλλά τα τελευταία 4-5 χρόνια θέλω σαν τρελός να παίζω συνέχεια στο θέατρο, αν γίνεται και 4 ρόλους τη σεζόν.

Από τους δεκάδες θεατρικούς συγγραφείς, Έλληνες και ξένους, κλασικούς και νεότερους, ποιους ξεχωρίζετε;

Στέκομαι με δέος απέναντι στους αρχαίους τραγικούς και στα έργα τους. Τα είπαν όλα με έναν μοναδικό ποιητικό τρόπο. Μ’ αρέσει πάρα πολύ ο Ίψεν, ο τρόπος που διεισδύει στο βάθος των χαρακτήρων και τα κοινωνικά του σχόλια, μέσα από τα έργα του, είναι αξεπέραστα. Τρελαίνομαι για την Έντα Γκάμπλερ!

Αρκετά χρόνια θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση, σεμινάρια. Συνεργαστήκατε με σπουδαίους σκηνοθέτες – διαφορετικές γνώσεις, τρόποι διδασκαλίας, νοοτροπίες. Ξεχωρίζετε κάποιους που σας σημάδεψαν και βοήθησαν στην πορεία σας, στο να διευρύνετε τους ορίζοντες σας και τολμάτε να δοκιμάζετε;

Όλοι, με όσους συνεργάστηκα, είχαν κάτι σημαντικό κι έβαλαν ένα λιθαράκι σ’ αυτό που είμαι, ό,τι κι αν είμαι, αλλά ξεχωρίζω τη μοναδική, ανατρεπτική ευφυΐα του Μίνωα Βολανάκη. Σταθμός της ζωής μου η γνωριμία μου μ’ αυτόν το μεγάλο θεατράνθρωπο.

Ποια έργα θεωρείτε σταθμούς στην καριέρα σας, που νιώσατε πληρότητα και συγχρόνως σας χάρισαν αναγνωρισιμότητα;

Άλλα έργα μού έφεραν χρήματα, άλλα μια αναγνωρισιμότητα και κάποια με βοήθησαν να λύσω τους εσωτερικούς ψυχολογικούς μου κόμπους, να αποβάλω πανικούς, να επουλώσω κάποιες πληγές… αυτά ήταν τα πιο σημαντικά, ανεξάρτητα από την επιτυχία που είχα.

Ποια η σχέση ηθοποιού και κοινού; Σας ευχαριστεί που είστε αναγνωρίσιμος; Ποιες υποχρεώσεις σάς δημιουργεί η αγάπη και η αποδοχή του κοινού;

Είναι αμφίδρομη η σχέση με το κοινό – ένα πινγκ-πονγκ – παίρνεις και δίνεις, γιατί και το κοινό θα έρθει προετοιμασμένο να παρακολουθήσει με σεβασμό τη δουλειά κάποιων ανθρώπων. Με ευχαριστεί πολύ, αν και μερικές φορές στην ιδιωτική, προσωπική μου ζωή διαπιστώνω κάποια αδιακρισία. Θέλω να είμαι πάντα καλός στη δουλειά μου, να μην αισθανθώ ποτέ ότι τους κοροϊδεύω.

Πώς προσεγγίζετε ένα ρόλο; Επίσης, έχετε τη δυνατότητα να παρέμβετε στις υποδείξεις του σκηνοθέτη ή υπακούετε τυφλά και αφήνεστε στα χέρια του; Ποιος κατά τη γνώμη σας είναι ο καλός σκηνοθέτης;

Προσεγγίζω ένα ρόλο με πολλούς τρόπους. Αλλά αυτός που θα με βοηθήσει περισσότερο είναι να καταφέρω να σκέπτομαι, σαν το πρόσωπο του ρόλου που υποδύομαι. Πρακτικά, τα λόγια τα μαθαίνω οδηγώντας το αυτοκίνητο (κυρίως τη νύχτα), λέγοντάς τα και κάνοντας διάφορες σκέψεις πάνω στο ρόλο. Επίσης, θεωρώ απαραίτητο να διαβάσω ό,τι αφορά στο συγγραφέα και την εποχή του. Δεν θέλω να υπακούω τυφλά στο σκηνοθέτη (εξαρτάται βέβαια και από το σκηνοθέτη). Προσπαθώ να συνεργάζομαι. Για μένα σπουδαίος σκηνοθέτης είναι αυτός που θα με βοηθήσει να ανακαλύψω ό,τι καλύτερο έχω και όχι να θέλει να εκτελέσω τυφλά τις εντολές του.

Έχετε δεχτεί επιρροές από παραστάσεις; Από πού ιδιαίτερα; Είστε χορτάτος πλέον από εμπειρίες, ώστε να τολμάτε να προχωράτε, αποβλέποντας σε κάτι ή για το τόλμημα και μόνο;

Υπάρχουν αρκετές παραστάσεις που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Είτε με βοήθησαν ως άνθρωπο είτε ως καλλιτέχνη, αλλά από εμπειρίες δεν νιώθω ότι είμαι χορτασμένος. Θέλω και πολλά άλλα πράγματα να συμβούν, αλλά το τόλμημα για το τόλμημα δεν μου λέει τίποτε, αν δεν συνοδεύεται από κάτι πιο ουσιαστικό.

Ξετυλίγοντας το κουβάρι της καλλιτεχνικής σας ζωής, δικαιώνετε τον εαυτό σας για την επιλογή σας;

Ναι, αν και του καταλογίζω και αδράνεια και ατολμία.

«Βασανίζομαι» έργο του Αντώνη Τσιπιανίτη – Φωκίων Λαχταρίδης, ο ήρωας. Μιλήστε μου για τον ήρωα, τις εμπειρίες σας. Υπήρχε κάποια ταύτιση μ’ αυτόν; Γιατί πιστεύετε ότι ήταν έργο-σταθμός για σας, όπως δηλώσατε;

Θεωρώ ότι είναι η σημαντικότερη στιγμή της ζωής μου. Το ότι μπόρεσα να σταθώ μιάμιση ώρα στη σκηνή, σχεδόν ολομόναχος, να κάνω την παραγωγή της παράστασης, να διεκπεραιώνω ό,τι την αφορούσε, με έκανε να ξεπεράσω προβλήματα και να ανακαλύψω δυνάμεις που πίστευα ότι δεν είχα. Ο ρόλος του Φωκίωνα είναι εξαιρετικός. Φαινομενικά δε μοιάζουμε, γιατί δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να είμαι τόσο θύμα, αλλά η ματιά του και το σχόλιό του για την κοινωνία και τη ζωή με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο.

Τη φετινή σεζόν «Μελωδία της Ευτυχίας», ένα έργο σταθμός στην ιστορία του Μιούζικαλ (1965). Επιτυχία στην Αθήνα. ανέβηκε και στη Θεσσαλονίκη. Πώς το υποδέχτηκε το κοινό της;

Όπως και στην Αθήνα, έτσι και στη Θεσσαλονίκη, είχε μεγάλη επιτυχία. Το κοινό μπορεί να πω ήταν πιο ενθουσιώδες και το αγκάλιασε, επίσης, με μεγάλη αγάπη.

Φέτος πάλι κάτι άλλο κάνατε, συγχρόνως με τη «Μελωδία». Πώς μπορείτε και ανταπεξέρχεσθε με 2 έργα;

Εμφανίζομαι στο θέατρο Αλκμήνη, στους «Δώδεκα ενόρκους» του Ρέτζιναλντ Ρόουζ, σε σκηνοθεσία Κων/νας Νικολαΐδη, που παίζεται από τα τέλη Οκτώβρη με πολύ μεγάλη επιτυχία και θα παίζεται και του χρόνου. Δεν είναι εύκολο να ανταπεξέλθω, ειδικά, όταν χρειάζεται την ίδια μέρα να φεύγω από τη μία παράσταση και να πηγαίνω στην άλλη. Αλλά ο συνδυασμός έχει ενδιαφέρον. Και όταν υπάρχει ενδιαφέρον, πετάω!

Κρίση και θεατρικό κοινό. Έχει αλλάξει η νοοτροπία του κοινού και με ποιον τρόπο;

Βεβαίως, έχει αλλάξει. Η κρίση κάνει το κοινό να σκέπτεται περισσότερο πού θα δώσει τα χρήματά του, για να δει μια παράσταση κι αυτό το έχει κάνει πιο επιλεκτικό. Φαινόμενο που παρατηρείται παγκοσμίως σε περίοδο κρίσης: τα θέατρα να γεμίζουν. Ίσως είναι η ανάγκη των ανθρώπων να βλέπουν μαζί με άλλους, να μοιράζονται με άλλους. Είναι εσωτερική επικοινωνία ανθρώπων που έχουν τα ίδια προβλήματα.

Πώς βιώνετε εσείς προσωπικά την κρίση και πώς αισθάνεστε που συνάδελφοί σας, επίσης αξιόλογοι, είναι άνεργοι;

Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι η κρίση είναι κρίση αξιών, διότι, αν υποθέσουμε ότι ως δια μαγείας θα λύνονταν όλα τα οικονομικά προβλήματα, αλλά θα διατηρούσαμε την ίδια νοοτροπία και τις ίδιες αντιλήψεις, θα αντιμετωπίζαμε και πάλι κάποια προβλήματα και θα βρισκόμαστε και πάλι στην ίδια κατάσταση.
Το επάγγελμα του ηθοποιού, είναι ένα επάγγελμα, που και σε εποχές ευημερίας, κάποιοι ήταν άνεργοι. Σίγουρα, τώρα δυσκόλεψαν πιο πολύ τα πράγματα. Έτσι, κάποιοι θα πρέπει να σκέπτονται πιο πολύ γιατί θέλουν να είναι σ’ αυτήν τη δουλειά.

Τι θα λέγατε στους δεκάδες νέους που αποφοιτούν κάθε χρόνο από τις θεατρικές σχολές, ενώ η ανεργία στο χώρο βαράει κόκκινο, αλλά που διεκδικούν μια θέση στον ήλιο-θέατρο;

Δεν μου αρέσει να συμβουλεύω, αλλά θα πω αυτό που είπα και στον εαυτό μου, όταν ήρθα νέος από το Θέρμο: «Πόσο θέλω να μείνω σ’ αυτήν τη δουλειά; Πόσο έχω ανάγκη αυτήν τη δουλειά;» Αυτό πιστεύω θα τους βοηθήσει να αποφασίσουν.

Μια ευχή, μια σκέψη για όλους μας;

Πρώτα απ’ όλα, να ‘μαστε όλοι γεροί και δεύτερο, να αποκτήσουμε επαφή με την κοινή λογική. Αυτό νομίζω πως λείπει από τον Έλληνα.

Ευχαριστώ τον κ. Λιανό για αυτήν τη συνέντευξη.

Ηρώ Αργυράκη

About the author