Στέφανος Κορκολής

Στέφανος Κορκολής
Στέφανος Κορκολής

Ο Στέφανος δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο, για να αποκαλύψει το μουσικό του ταλέντο, αφού από την ηλικία των τεσσάρων χρόνων είχε την ικανότητα να απομνημονεύει με μεγάλη ευκολία κομμάτια κλασικής μουσικής και να τα αναπαράγει στο πιάνο, σχεδόν, αυτούσια.

Ο διεθνούς φήμης συνθέτης και πιανίστας ξεκίνησε να παίζει πιάνο αυτοσχεδιάζοντας. Κατόπιν σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και μετά βρέθηκε σε πολύ νεαρή ηλικία, στο Παρίσι ,με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης. Συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα από το διεθνή χώρο και έχει δώσει συναυλίες, σχεδόν, σε όλο τον κόσμο, με τεράστια επιτυχία.

Για εκείνον, η έμπνευση είναι αδιάκριτος επισκέπτης, ίσως με αυτόν τον τρόπο θέλει να τονίσει ότι η μουσική δεν μπορεί να μπαίνει μόνο σε καλούπια. Ίσως και εκείνος είναι ένας τέτοιος άνθρωπος.
Ευτυχώς για εκείνον, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει: «Η ενασχόληση με το πιάνο, έγινε με ήπιο τρόπο και όχι με τη διάθεση της υπερβολικής προβολής, όπως σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις, που δυστυχώς, κάποιες από αυτές κατέληξαν στο να μισήσουν τη μουσική αργότερα».
Το Ποπ είδωλο στη μορφή του σταρ, που τον είχαμε συνηθίσει, φαίνεται να απέχει έτη φωτός από το σήμερα του Στέφανου. Για εκείνον όλο αυτό κράτησε, μόλις έξι χρόνια, όπου και επανήλθε
«Ήταν κάτι εντελώς έξω από το χαρακτήρα μου» μας εξομολογείται. «Τα γεμάτα στάδια, οι πλατινένιες πωλήσεις, οι υστερίες και όλα αυτά που συνθέτουν την εικόνα ενός σταρ’’».
Ο Στέφανος Κορκολής μέσα από τρικυμίες και μπουνάτσες μάς μιλά για την πορεία του στο τραγούδι, για τη σχέση του με τον μεγάλο μουσουργό Μίκη Θεοδωράκη, για το χρόνο που περνά και τη μουσική του διαδρομή μέσα από το πρίσμα του σήμερα.
Στέφανε, ασχολείσαι με τη μουσική από ιδιαίτερα τρυφερή ηλικία. Μου δίνεις την εντύπωση ακούγοντας την ιστορία, που αποτέλεσε το έναυσμα της ενασχόλησής σου, ως μία ιδιαίτερα χαρισματική στιγμή. Αισθανόσουν παιδί θαύμα;

Όχι, καθόλου. Οι μουσικοί κύκλοι της εποχής εκείνης μου είχαν προσδώσει αυτόν τον χαρακτηρισμό. Ευτυχώς, για μένα, χάριν της οικογένειάς μου, αισθάνομαι μόνο παιδί και όχι “θαύμα”, με αποτέλεσμα να ζήσω απολύτως φυσιολογικά παιδικά χρόνια, χωρίς να στερηθώ το παιχνίδι και όλα τα άλλα, που διαμορφώνουν το χαρακτήρα ενός φυσιολογικού παιδιού. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως η μουσική δεν έπαιζε καθοριστικό ρόλο στα παιδικά μου χρόνια. Απλά, η αντιμετώπιση του γεγονότος’’ πώς ένα τόσο μικρό, σε ηλικία, άτομο έχει αυτήν την ιδιαίτερη ευκολία-ταλέντο με το πιάνο’’, έγινε με ήπιο τρόπο και όχι με τη διάθεση της υπερβολικής προβολής, όπως σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις, που δυστυχώς, κάποιες από αυτές κατέληξαν στο να μισήσουν τη μουσική αργότερα.

Πιστεύεις ότι ήταν αυτό, που λέμε, γραφτό, η ενασχόληση με τη μουσική ή εκτιμάς ότι αποτελεί τυχαίο γεγονός;

Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Θεωρώ πως το γεγονός ότι μεγάλωσα σε μία οικογένεια άκρως μουσικόφιλη και το ότι υπήρχε πιάνο στο σπίτι, σε συνδυασμό με κάτι στο dna έφεραν αυτό το αποτέλεσμα.

Τι θα συμβούλευες στα άτομα τα οποία ακολουθούν μουσικές σπουδές ή θα ήθελαν να ακολουθήσουν τα βήματα σου;

Είμαι της άποψης πως κάθε άνθρωπος ακολουθεί τα βήματα, που ορίζει το μυαλό και η ψυχή του. Αν μπορούσα να δώσω μία συμβουλή, αυτή θα ήταν: «Πολλή δουλειά, διότι το ταλέντο από μόνο του δεν φτάνει. Επίσης, μεγάλη υπομονή και όχι γρήγορες και σπασμωδικές κινήσεις για γρήγορη καταξίωση και επιτυχία».

Διαθέτεις μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική προσωπικότητα. Από πού εμπνέεσαι;

Η έμπνευση είναι κάτι (προσωπικά μιλώντας), εντελώς ακαθόριστο. Δεν εμπνέομαι από κάτι συγκεκριμένο. Ανά πάσα στιγμή, μπορεί να μου “χτυπήσει την πόρτα” μία μουσική ιδέα. Σίγουρα, η συναισθηματική φόρτιση, ενίοτε, αποτελεί πηγή έμπνευσης, χωρίς όμως να αποτελεί κανόνα. Όπως συνηθίζω να λέω, η έμπνευση είναι αδιάκριτος επισκέπτης!
Πώς προέκυψε η προσωπική σου δισκογραφική πορεία;
Αν εννοούμε τη δισκογραφία, την περίοδο που τραγουδούσα, εντελώς τυχαία. Από μία συγκυρία βρέθηκα να ερμηνεύω τα δικά μου τραγούδια. Αυτό πήρε μία μορφή χιονοστιβάδας με γεμάτα στάδια, πλατινένιες πωλήσεις, υστερίες και όλα αυτά που συνθέτουν την εικόνα ενός “σταρ”. Κάτι, που ήταν εντελώς έξω από το χαρακτήρα μου, γι’ αυτό και κράτησε έξι χρόνια και επανήλθα στις μουσικές μου ρίζες, στο απόγειο αυτής της καριέρας. Φυσικά και δεν μετανιώνω, διότι αυτή η περίοδος, όσο έντονη κι αν ήταν, είχε τη δική της μαγεία. Ήταν ένα ευχάριστο μουσικό διάλειμμα στην καλλιτεχνική μου πορεία.

Ποιες ήταν οι δυσκολότερες και ωραιότερες στιγμές στην πορεία της καριέρας σου;

Κάθε στιγμή είναι δύσκολη και συνάμα όμορφη. Στις δύσκολες στιγμές, εμπνέεσαι και δυναμώνεις, στις όμορφες ξεκουράζεσαι ψυχικά και προετοιμάζεσαι για την επόμενη δυσκολία. Η πορεία ενός καλλιτέχνη είναι σαν τον ναυτικό. Πότε τρικυμίες, πότε μπουνάτσες.

Υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι σταθμοί που στάθηκαν και στέκονται στο πλευρό σου;

Η οικογένειά μου πάνω από όλα, οι δάσκαλοί μου, οι ελάχιστοι φίλοι μου! Μεμονωμένες περιπτώσεις δεν μπορώ να αναφέρω, φοβούμενος μην ξεχάσω κάποιον και τον στεναχωρήσω .

Τι περιλαμβάνει η καθημερινότητα ενός μουσικού;

Μόνο μουσική! Ένας μουσικός δεν θέλει την καθημερινότητα. Βέβαια, η καθημερινότητα είναι μέρος της ζωής μας με τα καλά και τα άσχημά της. Πάντως, αυτό, που δεν αντέχω είναι η ρουτίνα η οποία σκοτώνει την έμπνευση.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε ο δίσκος “Συνάντηση” όπου ενορχηστρώνεις και επιμελείσαι τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, με ερμηνεύτρια στα λυρικά τραγούδια τη Σοφία Μανουσάκη. Πώς προέκυψε αυτός ο δίσκος;

Είναι μεγάλη ιστορία. Η σχέση μου με τον μεγάλο μουσουργό Μίκη Θεοδωράκη είναι πάνω-κάτω γνωστή. Το διπλό cd προέκυψε, εντελώς, τυχαία. Ήθελα να δοκιμάσω τις δυνατότητες της Σοφίας Μανουσάκη, σε ένα πολύ απαιτητικό ρεπερτόριο και μπήκαμε στο στούντιο, ώστε να έχω κάποιες ηχογραφήσεις με επαγγελματική αρτιότητα, όσον αφορά στο τεχνικό μέρος. Ένας κοινός φίλος του Μίκη και εμένα, με παρότρυνε να στείλω στον συνθέτη αυτές τις ηχογραφήσεις. Ο Μίκης ενθουσιάστηκε και με τη σειρά του μας παρότρυνε να ολοκληρώσουμε την εγγραφή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει το διπλό cd “Συνάντηση” , το οποίο έγινε χρυσό μέσα σε δύο μήνες, στην περίοδο των capital controls κι αυτό για μας ήταν πολύ ευχάριστο και κυρίως ότι η μουσική του Μίκη μέσα από το φίλτρο της ψυχής μου ταξίδεψε και ταξιδεύει σε πολλές ψυχές.

Πώς βλέπεις τη συμπεριφορά των Ελλήνων της εποχής μας και της ελληνικής ψυχής απέναντι στη μουσική εξέλιξη και δημιουργία;

Η κοινωνική κατάσταση της χώρας μας, λόγω κρίσης, δεν αφήνει πολλές δυνατότητες για συμπεράσματα. Προσωπικά, νιώθω λίγο μπερδεμένος, διότι από τη μία βλέπω φαινόμενα νεοπλουτισμού, σε αρκετές περιπτώσεις, εννοώντας έναν τρόπο διασκέδασης που δεν συνάδει με αυτά που βιώνουμε, και από την άλλη, κάποιες προσπάθειες ανθρώπων, κυρίως νέων, που δεν βρίσκουν συμπαραστάτες. Νομίζω πως γενικά η κοινωνία μας βρίσκεται σε αδιέξοδο και αντιδρά ενστικτωδώς με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Εύχομαι να ξαναβρούμε το δρόμο μας και τότε η Τέχνη θα βρει και το δικό της.

Αν σου δινόταν η δυνατότητα να γυρνούσες το χρόνο πίσω, θα άλλαζες αποφάσεις και στιγμές από τη ζωή σου;

Δεν θα άλλαζα τίποτα! Η ζωή είναι ένα βιβλίο και δεν θα άλλαζα ούτε θα έσκιζα κάποια προηγούμενη σελίδα.

Υπάρχει κάποιο όνειρο που ακόμα δεν έχει εκπληρωθεί;

Δεν κάνω πια όνειρα. Ζω για το σήμερα, για τη στιγμή. Το μόνο που εύχομαι είναι να είναι γεροί στην υγεία τους οι άνθρωποι που αγαπώ!

Αυτήν την περίοδο τι ετοιμάζεις και ποια είναι τα άμεσα σχέδιά σου για το μέλλον;

Δίνω παραστάσεις στο half note, συναυλίες με έργα του Μίκη Θεοδωράκη, ανά την Ελλάδα και σιγά- σιγά και στο εξωτερικό (δεν εννοώ την ομογένεια). Παράλληλα, ετοιμάζουμε το πρώτο cd της Σοφίας Μανουσάκη και ένα cd με ορχηστρικά μου έργα.

Στέφανε, κλείνοντας, ποιο είναι το μήνυμά σου για το αναγνωστικό μας κοινό, αλλά και γενικότερα για την Ελλάδα του 2016;

Υγεία σωματική και πνευματική και όσο γίνεται, πια, υπομονή και γερά νεύρα!

 

Συνέντευξη του Στέφανου Κορκολή στο περιοδικό «30 Hμέρες Υγείας» και τηv Γεωργία Φλέσσα.

About the author