Χρήστος Ιακώβου

Χρήστος Ιακώβου
Χρήστος Ιακώβου

Ο Χρήστος Ιακώβου δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Άλλωστε τα 66 μετάλλια, εκ των οποίων τα 13 Ολυμπιακά, που έφερε ως προπονητής με την Εθνική Ομάδα Άρσης Βαρών μιλούν από μόνα τους. Ο εθνικός μας προπονητής και οι διαχρονικές του επιτυχίες με την Εθνική Ομάδα, μας χάρισε δυνατές συγκινήσεις. Μεγαλωμένος στην Κωνσταντινούπολη, ήρθε στην Ελλάδα όταν ήταν 16 χρονών για να εξελιχθεί σε έναν μεγάλο αθλητή και έναν φοβερό προπονητή.

Η συνάντηση με τον Γιάννη Σγουρό το 1989, νεοεκλεγμένο τότε πρόεδρο της Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών, ήταν σημαδιακή. Αυτός τον έπεισε να αναλάβει τα ηνία της ελληνικής άρσης βαρών. Το πρόγραμμά του ήταν ακριβές και περιελάμβανε τη στρατολόγηση της αφρόκρεμας των αθλητών. Το χρυσό του Πύρρου Δήμα στη Βαρκελώνη το 1992 ήταν μόνο η αρχή. Η Ελλάδα έμαθε τι σημαίνουν «αρασέ» και «ζετέ». Και το σύνθημα «κάτσε κάτω από την μπάρα» μπήκε στο αθλητικό πάνθεον μαζί με το «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο».Ύστερα ήρθε η πτώση. Κατηγορίες, χτυπήματα κάτω από την ζώνη και η Εθνική μας Ομάδα, να προσπαθεί να σηκώσει ένα ιδιαίτερο δυσβάσταχτο βάρος. Ο Χρήστος Ιακώβου, μας μιλά για όλα. Πάντα με τον ιδιαίτερα στιβαρό και απλό του λόγο.

Κύριε Ιακώβου πως ξεκίνησε η επαφή με το άθλημα της Άρσης Βαρών;
Εγώ ξεκίνησα όταν ήμουν 13 χρονών στην Κωνσταντινούπολη στο Σύλλογο Κωνσταντινουπολιτών στο Πέρα που ήταν περισσότερο Έλληνες αθλητές και λιγότερο Τούρκοι, με προπονητή τον Στράτο Ξεβή. Μας βοήθησε πολύ ο άνθρωπος. Ήμασταν μία ομάδα 5-6 αθλητών που ήρθαμε στην Ελλάδα γύρω στο 1964. Μείναμε εδώ. Εγώ εντάχθηκα στην ομάδα του παναθηναϊκού ως αθλητής. 17 χρόνια πρωταθλητής Ελλάδος, Βαλκανιονίκης και Ευρωπαϊκός. Είχα λάβει μέρος σε όλους τους αγώνες. Η καριέρα μου τελείωσε το 1990 ως αθλητής. Μετά είχα πάει Αμερική. Γύρισα από την Αμερική με πρόσκληση του Γιάννη Σγουρού για να προπονώ στην Ελλάδα. Στην Αμερική δούλευα σε διάφορα σωματεία αθλητικά, βοηθούσα κάποια αθλήματα όπως το στίβο, την άρση βαρών, μπάσκετ και φουτμπόλ αμερικάνικο στις προπονήσεις άρσης βαρών αλλά περισσότερο διατηρούσα δικές μου δουλειές.
To 1989 ήρθα στην Ελλάδα, με έφερε ο Γιάννης Σγουρός.

Τι σας πρότεινε ο κ. Σγουρός τότε και σας έπεισε να τα αφήσετε όλα και να γυρίσετε Ελλάδα;

Εγώ είχα την τρέλα του αθλητισμού όπως όλοι εμείς που από μικρά παιδιά ξεκινήσαμε αθλητισμό. Ξεκίνησα το 1960 σαν αθλητής της κολύμβησης, το 1962 μπήκα στην Άρση Βαρών. Δύο χρόνια έκανα κολύμπι. Έκανα 25 μετρά ελεύθερο, έκανα πόλο, λίγο καταδύσεις, λίγο από όλα. Το 1962 το φθινόπωρο έγινα Αρσιβαρίστας. Ήταν μία αγάπη που ακόμα υπάρχει. Ο αθλητισμός είναι αγάπη και δεν μπορεί να σταματήσει αυτή η αγάπη. Όταν ο Γιάννης μου είπε έλα να κάνουμε μία μεγάλη ομάδα, είσαι καλός προπονητής κλπ. στην αρχή βέβαια εγώ δεν ήθελα, αλλά τελικά με έπεισε και ήρθα το 89, αναλαμβάνοντας μία ομάδα που ήταν στο τέλος της, δηλαδή τα παιδιά στην Εθνική είχαν κλείσει τα 30, 32 και έπρεπε να γίνει μια καινούρια ομάδα. Ξεκινήσαμε δειλά, δειλά και χωρίς να βιαζόμαστε. Από τους παλιούς μείνανε 4-5 αθλητές. Ο Δρακόπουλος, ο Ηλιάδης, ο Σαλτσίδης, ο Τσιτσάνης θυμάμαι. Αυτοί ήταν ο κορμός της ομάδας και φέραμε και τους νέους αθλητές από όλη την Ελλάδα. Μέσα σε αυτούς τους αθλητές ήρθανε το 90-91 και τα παιδιά από την πρώην Σοβιετική Ένωση, την Αλβανία, την Αυστραλία, τον Καναδά και έγινε μία ομάδα 70 ατόμων, με τα περισσότερα να βρίσκονται στην ηλικία από 16 έως 22 χρονών. Με αυτή την ομάδα δουλέψαμε πολύ σκληρά, με την τρέλα την δική μου, την τρέλα και την αγάπη που είχανε τα παιδιά σιγά σιγά ήρθανε οι νίκες. Φανταστείτε πρωί – απόγευμα υπερεντατικές προπονήσεις.
Οι νίκες ξεκίνησαν το 1990, με τον Παύλο Σαλτσίδη και μετά ήρθε το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Τσεχία 92-93, οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Βαρκελώνης το 92 με τον Πύρρο Δήμα και το 1996 με τον Βαλέριο Λεωνίδη. Πέρασαν 80 χρόνια για να κατακτηθεί το χρυσό από τον Πύρρο.

Πήρατε μία ομάδα 70 ατόμων και την κάνατε την εθνική Dream Team. Φαντάζομαι ότι για να φτάσει η ομάδα να κατακτά την μία διάκριση μετά την άλλη θα έπρεπε να πέρασε του «ηλίου τα πάθη». Πως στηριζόντουσαν οι αθλητές πέραν από την δικιά σας προσπάθεια για να τα καταφέρουν;

Η δική μου προσπάθεια ήταν προπονητική. Η Ομοσπονδία με εμπιστεύτηκε και ο Γιάννης ο Σγουρός. Ότι ζητούσα το είχα. Δηλαδή, χρειαζόμουν προετοιμασίες; Τις είχα. Ήθελα χρήματα για τα παιδιά; Τα είχα. Θέλαμε πριμ; Τα είχαμε.

Τότε υπήρχε υποστήριξη…

Ναι υπήρχαν τα κίνητρα που με βοηθούσαν στο έργο μου για να μπορώ να πετύχω αυτό το όραμα και την αγάπη, μαζί με την ομοσπονδία που συμμερίζονταν το όραμα αυτό, να πάει δηλαδή η Ελλάδα καλά.

Είχαν δηλαδή τότε επενδύσει σοβαρά σε εσάς και στην ομάδα για να πάει δυναμικά και να διακριθεί.

Ναι βέβαια, πίστεψαν σε εμάς και σε έμενα ως προπονητή αλλά και στο ταλέντο και στην δυναμική της ομάδας. Γιατί χωρίς τα παιδιά όσο καλός προπονητής και να είσαι δεν μπορείς να τα καταφέρεις αν τα παιδιά δεν έχουν ταλέντο. Μέσα σε τρία χρόνια αυτά τα ταλέντα άρχισαν να ξεδιπλώνουν τις ικανότητες τους.

Και έτσι φτάσαμε στις διακρίσεις του Πύρρου Δήμα και του Βαλέριου Λεωνίδη.

Ναι, ακριβώς, με το χρυσό του Πύρρου και το αργυρό του Βαλέριου ξεκίνησαν οι διακρίσεις. Μετά από εκεί, ετοιμαζόταν ήδη μία ομάδα που το 1993 ήταν έτοιμη και ο πρώτος αγώνας που έδωσε ήταν στο Πανευρωπαϊκό Αγώνα στην Πολώνια όπου εκεί φάνηκε ο Τζελίλης, ο Μήτρου, ο Σαμπάνης. Όλοι αυτοί οι αθλητές, δούλευαν και σιγά σιγά ανέβαιναν. Εκεί πέρα, πήραμε 7 μετάλλια. Πήγαμε πολύ καλά. Μετά το 2004, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Μελβούρνη, πήγαμε πολύ καλά και εκεί. Φέραμε πολλά μετάλλια, αν θυμάμαι καλά 7-8. Κάναμε επίσης παγκόσμιο ρεκόρ εφήβου. Έπειτα, ξεκίνησε η πορεία η γνωστή. Το 2004, το 2006. Το 2006 ήταν η μεγάλη κορύφωση των προσπαθειών μας, καθώς φέραμε τα περισσότερα μετάλλια στους Ολυμπιακούς αγώνες. Η άρση βαρών έφερε 5 μετάλλια. Ο Πύρρος χρυσό, ο Κάχι χρυσό, ο Βαλέριος δεύτερος, ο Μήτρου τέταρτος, ο Τζελίλης τέταρτος, ο Κόκκας δεύτερος. Η Εθνική ομάδα μας ήταν στην κορύφωση, στην καλύτερη φόρμα της ζωής μας. Έπειτα, κάναμε μία κοιλιά μικρή, ξαναξεκινήσαμε φουλ προπονήσεις, απέδωσαν οι προσπάθειες.
Η πορεία είναι γνωστή, φέραμε 66 μετάλλια στο σύνολο εκ των οποίων τα 13 ήταν ολυμπιακά.

Αυτή η πορεία, πάνω στην συζήτηση φαίνεται απλή. Μου λέτε κάναμε 66 μετάλλια. Μπορούμε να αντιληφθούμε τι σημαίνει, να φέρει μία ομάδα 66 μετάλλια, σε μία χώρα όπου οι υποδομές και οι δυνατότητες συγκριτικά με άλλες χώρες είναι μικρές; Τι ήταν αυτό που ουσιαστικά έδεσε αυτή την ομάδα και κατάφερε να λειτουργήσει επιτυχημένα; Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την οικονομική δυνατότητα της Ελλάδος και τις μικρές υποδομές και δυνατότητες της χώρας που υπήρχαν εκείνη την εποχή και υπάρχουν έως και σήμερα σε ένα ποσοστό, συγκριτικά με άλλες χώρες.

Στην Ελλάδα, ακόμα και σήμερα με τα οικονομικά που υπάρχουν και τις υποδομές, οι ομοσπονδίες κάνουν πάρα πολύ καλό έργο. Φαίνεται παντού, σε όλα τα αθλήματα. Η δουλειά που έγινε τότε ακόμα συνεχίζει. Για παράδειγμα, έχουμε δηλαδή τα ταλέντα, που ήταν τότε στην Νίκαια την εποχή του Πύρρου, που τα παιδιά ήταν τότε 10-12 χρονών, σήμερα είναι πρωταγωνιστές. Έχουμε δηλαδή την συνέχεια. Απλώς δεν έχουμε τα χρήματα για να κάνουμε την δουλειά που κάναμε τότε. Μας λείπει η χρηματοδότηση, το κάτι παραπάνω. Είναι απαραίτητο να επενδύσεις για να κρατήσεις αυτούς που φτάνουν στην κορυφή. Διότι αν ένα παιδί φτάνει προπονητικά στην κορυφή στα 22, χρειάζεται χρηματοδότηση για να συνεχίσει. Να έχει το χαρτζιλίκι του τουλάχιστον. Εάν δεν μπορούμε να κρατήσουμε τα ταλέντα που επιθυμούν να δουλέψουν σκληρά στο άθλημα τους γιατί η ομοσπονδία δεν έχει τα χρήματα να τα βοηθήσει, να τους παρέχει το χαρτζιλίκι τους, τότε τα παιδιά θα τα παρατήσουν για να βρουν εργασία για να επιβιώσουν, ή να δώσουν προτεραιότητα μόνο στις σπουδές τους. Το άθλημα θα έρθει σε δεύτερη μοίρα. Πρέπει να γνωρίζει το παιδί ότι η πολιτεία θα το στηρίξει για να έχει μέλλον στο άθλημα. Αυτά τα προβλήματα, τώρα τα αντιμετωπίζουμε, τώρα δυσκολευόμαστε. Γι’ αυτό η εθνική ομάδα Άρσης Βαρών έχει ψιλοδιαλυθεί. Πρόσφατα μιλώντας με τον Πρόεδρο της τον Πύρρο Δήμα, μου είπε ότι κρατήσαμε έναν αθλητή μόνο. Γιατί δεν μπορούμε να κρατήσουμε τα άλλα παιδιά οικονομικά. Αυτή τη στιγμή είχαμε για το πανευρωπαϊκό 10 άτομα και γύρισαν μετά τα παιδιά πίσω στα σωματεία τους για να προπονηθούν.
Αν δεν βρούμε λεφτά θα έχουμε πρόβλημα.

Αν δεν βρεθούν τα χρήματα για να στηριχθούν τα παιδιά τι συνέπειες θα έχει αυτό για την Εθνική ομάδα;

Δεν θα μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Αυτή τη στιγμή τα παιδιά γύρισαν πίσω στα σωματεία τους. Στα σωματεία οι αθλητές γυμνάζονται 3 με 4 φορές την εβδομάδα και δεν έχουν τα οφέλη που έχουν στην Εθνική ομάδα. Η εθνική ομάδα τι είναι; Μαζεύεις την αφρόκρεμα των αθλητών. Τους καλύτερους. Τους γυμνάζεις πιο πολύ και τους δίνεις τα εφόδια που χρειάζονται σε όλα τα επίπεδα, για να στηριχθεί όλη μαζί η ομάδα και να πάει καλά. Όταν δεν μπορείς να το κάνεις, από τα σωματεία θα μαζέψεις τελευταία στιγμή κάποιους αθλητές για να πας σε έναν αγώνα, αλλά είναι πάντα μαζέματα, δεν είναι δουλειά σοβαρή. Ο σοβαρός αθλητισμός απαιτεί να είναι οι αθλητές μαζί όσο περισσότερο γίνεται για να δέσουν και να λειτουργήσουν ως μία ομάδα. Να τραβάει ο ένας τον άλλον, να αγωνισθείς γι’ αυτό που πιστεύεις, για τον εαυτό σου αλλά και για την ομάδα.
Δηλαδή δεν αγωνίζεσαι μόνο για τον εαυτό σου αλλά και για την ομάδα σου. Να πάει καλά, να βγει η ομάδα μπροστά. Όλα αυτά χάνονται όταν δεν υπάρχει η οικονομική υποστήριξη.

Άρα ουσιαστικά, έχουμε πλέον φτάσει λόγω της κρίσης σε μία ιδιαίτερα δυσχερή κατάσταση και για τον αθλητισμό. Πλέον δεν στηρίζουμε σχεδόν τίποτα.

Δεν μπορούμε. Κοιτάμε τα χρέη μας να πληρώνουμε. Τι να κάνουμε; Ποιος φταίει και ποιος έφτασε την Ελλάδα σε αυτά τα χάλια είναι μία μεγάλη ερώτηση. Είναι βεβαία πολιτική και δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό. Όμως όταν δανείζεσαι για να κάνεις μεγάλη ζωή κάποια στιγμή θα πρέπει να τα πληρώσεις. Για να τα πληρώσεις ή πας σπίτι σου και το κλείνεις ή δανείζεσαι μέχρι να βρεις τρόπους να τα αποπληρώσεις. Με τα δανεικά όμως δεν σώζεσαι.

Δανεικά στα δανεικά, είναι λύση αυτό;

Η Ελλάδα έπαθε ζημιά γιατί οι πολιτικοί μας κοιτάζανε να περνάμε καλά όλοι χωρίς να επενδύουν στις υποδομές που είχαμε. Εγώ όταν έφυγα κάποια στιγμή από την άρση βαρών, ήταν πίσω από εμένα 110 πολύ καλοί αθλητές. Γιατί; Γιατί ξοδέψαμε λεφτά. Η ομοσπονδία π.χ. έπαιρνε 1 εκατομμύριο, τα 500 τα δίναμε για την ανάπτυξη. Όταν δίναμε τα μισά λεφτά για την ανάπτυξη και τα άλλα μισά στις ανάγκες των ομάδων, για να κρατήσουμε το άθλημα, είχαμε αποτέλεσμα. Τώρα αυτή η επένδυση χρόνων πάει χαμένη. Δεν αξιοποιήσαμε τίποτα.

Όταν φύγατε εσείς από την Ομοσπονδία, είχε μόλις ξεκινήσει η κρίση έτσι δεν είναι;

Εγώ έφυγα αρχές του 2008. Την περίοδο που μόλις άρχιζε να φαίνεται.

Την περίοδο που φύγατε ξεκίνησε και η δικαστική υπόθεση που μας απασχόλησε με το θέμα του Ντόπινγκ;
Τότε έγινε ακριβώς. Παραιτήθηκα γιατί έπρεπε να ανοίξω τον δρόμο για να μη χαθεί η Άρση Βαρών. Διότι αν έμενα εφόσον έσκασε ένα σκάνδαλο θα έκανε κακό στην ομάδα. Γι’ αυτό έφυγα, τους είπα παιδιά το παίρνω πάνω μου, πάω στα δικαστήρια να δω τι θα γίνει, γιατί γνώριζα ότι δεν είχαμε κάνει αυτό που μας κατηγορούσαν. Δεν ήμασταν τρελοί, να πάμε να το πάρουμε 20 άτομα. Θα πρέπει να είσαι τρελός να πας να το κάνεις. Κάτι είχε συμβεί και έπρεπε να το διαλευκάνουμε.

Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο όπου το 2008, έρχεται ένα βαρύ χτύπημα για την άρση βαρών αλλά και για όλο το άθλημα.

Χτυπηθήκαμε άσχημα.

Θεωρείται όλο αυτό οφειλόταν σε λάθος ή υπήρξε σκοπιμότητα;

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Δεν είμαστε ντετέκτιβ. Αυτό όταν έγινε, το πρώτο πράγμα που έκανε ο δικηγόρος μου ήταν να ειδοποιήσει την Ιντερπόλ, λέγοντας θέλουμε να μάθουμε τι γίνεται με αυτή την παρτίδα φαρμάκων που ήρθε στην Ελλάδα. Αποδείχθηκε εκ των υστέρων, μέσω της δικαστικής απόφασης ότι, ότι είχαμε πει έτσι και ήταν. Τώρα τι έγινε στο εργοστάσιο παρασκευής δεν μπορώ να ξέρω. Αν έγινε επίτηδες ή κατά λάθος. Εδώ πρώτα από όλα δεν γνωρίζαμε ότι παραγγείλαμε από την Κίνα. Την δεύτερη φορά ξέραμε. Εμείς ξέραμε ότι κάναμε παραγγελία αμινοξέων που παίρναμε χρόνια. Δεν τα παίρναμε για πρώτη φορά. Τα παίρναμε από μία μεγάλη εταιρία εισαγωγής πρώτων υλών εδώ στην Ελλάδα.
Η εταιρία αυτή κάποια στιγμή, μας λέει ότι δεν με συμφέρει οικονομικά πλέον να σας προμηθεύω Έτσι αναγκαστήκαμε να ψάξουμε άλλου. Γνωρίζαμε ότι η εταιρία συνεργαζόταν με ένα εργοστάσιο στην Αγγλία. Οι πρώτες ύλες τελικώς χωρίς να το γνωρίζουμε διά μέσου αυτού του εργοστασίου ήρθαν από την Κίνα. Δεν γνωρίζαμε ότι θα είχαμε κάποιο πρόβλημα. Γιατί, αυτά τα σκευάσματα τα παίρναμε χρόνια και είχαμε πάντοτε συγκεκριμένα κριτήρια που ζητούσαμε. Και απότομα έγινε αυτό που έγινε. Δώσαμε αυτά τα φάρμακα στην Ομοσπονδία, τα στείλανε για έλεγχο στην Γερμανία και βρήκαν μέσα αυτή την ουσία. Εκείνοι από το εργοστάσιο είπαν ότι έγινε λάθος στο πακέτο. Πως γίνεται αυτό; Αυτά τα πακέτα ήταν σε μεγάλες συσκευασίες, μαζί με τις οδηγίες χρήσης και την δοσολογία. Το ένα αυτό πακέτο, όπως υποστήριξε το εργοστάσιο πήγαινε για ένα πανεπιστήμιο και όχι για Ελλάδα. Το οποίο όπως είπαν ήταν μία πειραματική ουσία. Δυστυχώς δεν μπορείς να βγάλεις άκρη. Φανταστείτε ότι ούτε και εμείς μπορούσαμε να βρούμε αυτή την ουσία και να θέλαμε δεν την ξέραμε μέχρι τότε. Πέσαμε από τα σύννεφα όλοι, αλλά έπρεπε να τραβηχτώ εγώ για να συνεχίσει η άρση βαρών την πορεία της, γιατί είχαμε από πίσω 110 παιδιά.

Και εκεί όμως δέχθηκε η άρση βαρών σοβαρό πλήγμα γιατί αποτραβηχθήκατε εσείς και ήρθε η πτώση.

Ήρθε η πτώση γιατί χάθηκαν όλα αλλά και η χρηματοδότηση. Από το 1 – 2 εκ. που παίρναμε, πέσαμε στις 800 χιλ. και τώρα παίρνουμε 200, 250 χιλ. Τι να κάνεις; Ούτε τα λειτουργικά της Ομοσπονδίας δεν φτάνουν για να τα καλύψουμε πόσο μάλλον να χρηματοδοτήσουμε τους αθλητές και να καλύψουμε τους αγώνες που υποχρεωτικά πρέπει να πάμε.

Τότε έγιναν αυτές οι περικοπές λόγω τις κρίσης ή λόγω του σκανδάλου αυτού;

Όχι τότε ήταν η εποχή που άρχισαν να κόβουν. Όχι μόνον στο δικό μας άθλημα, γενικά σε όλα τα αθλήματα. Σαφώς σε εμάς ίσως να έκοψαν λίγο παραπάνω λόγω του σκανδάλου. Διαλυθήκαμε. Αν δεν δοθούν λεφτά δεν θα πάμε πουθενά. Τώρα έτσι όπως έγιναν τα πράγματα για πρώτη φορά βλέπω να πηγαίνουμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες με ένα άτομο. Τώρα δεν μπορείς ούτε να προκριθείς. Για να προκριθείς πρέπει να έχεις ομάδα και να κάνεις το λιγότερο 7 μήνες σε προετοιμασία. Η πρόκριση πέρυσι χάθηκε. Φέτος είναι το παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Έχουν λεφτά να προετοιμάσουν τους αθλητές; Τώρα θα έπρεπε ήδη οι αθλητές να ήταν σε προετοιμασία. Τελειώσαμε. Για να κάνεις προετοιμασία χρειάζεται να έχεις το λιγότερο 15 άτομα. Αυτοί όμως οι 15 θα πρέπει να κάνουν κάθε μέρα προπόνηση για μήνες για να μπορέσουν κάποιοι από αυτούς τους να προκριθούν.
Η πολιτεία καταλαβαίνω ότι αυτή την στιγμή δεν μπορεί να σταθεί αρωγός στον αθλητισμό.
Εδώ δεν μπορεί να στηρίξει τα νοσοκομεία η πολιτεία, θα στηρίξει τον αθλητισμό;

Υπάρχει τρόπος να στηρίζουμε τα παιδιά χωρίς απαραίτητα την αρωγή της πολιτείας αυτή τη στιγμή;

Το μόνο που έγινε αυτή τη στιγμή από την Ολυμπιακή Επιτροπή μας και από τον κύριο Καπράλο ήταν να βρεθούν κάποιοι σπόνσορες για να σπονσοράρουν κάποιους αθλητές που είναι ήδη στην κορυφή για να τους κρατήσουν μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πιστεύω με αυτό τον τρόπο να μην χαθούμε τελείως σαν Ελλάδα. Στην γυμναστική, στην ιστιοπλοΐα, στο κανό – καγιάκ βλέπω να κρατάμε κάπως.

Είναι λυπηρό ζώντας όλες αυτές τις πολύ όμορφες και δυνατές στιγμές να φτάνουμε στο σημείο μετά από μία ένδοξη πορεία στον Αθλητισμό να λέμε ότι μπορεί να μην υπάρχουμε. Φαντάζομαι όλο αυτό ιδιαίτερα για εσάς θα είναι τρομερά λυπηρό.

Βιώνω την λύπη καθημερινά, γιατί μιλάω και με τους αθλητές αλλά και με τους νέους που μπαίνουν τώρα στα σωματεία και βλέπω ότι όλοι τους είναι στεναχωρημένοι και με το κεφάλι κάτω. Γιατί αυτά τα παιδιά είναι ταλέντα και χωρίς πολλά πολλά φέρνουν διακρίσεις. Στο Πανευρωπαϊκό πριν από τρεις μήνες στην Κύπρο φέραμε μετάλλια. Διακρίθηκαν όλα τα παιδιά. Τώρα χάθηκαν αυτά τα παιδιά. Πήγαν σπίτι τους. Η χώρα βουλιάζει μπορούμε να κάνουμε αθλητισμό;

Τι έγινε μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004;

Που είναι το σπίτι της Άρσης Βαρών; Τότε αν μας το έδιναν, δεν θα είχαμε ανάγκη τώρα να ζητάμε λεφτά από το κράτος. Αυτό είναι το λάθος. Τα λάθη της πολιτείας και των πολιτικών μας.

Τι συνέβη; Όταν έγινε το σπίτι της Άρσης Βαρών, έγινε με ένα σχέδιο και με ένα πρόγραμμα. Φέραμε από το εξωτερικό μία αγγλική εταιρεία και έκανε μελέτη για να μη πάρουμε ελληνικές και μας λένε μετά ότι «πληρώσαμε» και σας την έκαναν την μελέτη, φέραμε με διαγωνισμό ξένη εταιρεία. Η μελέτη αυτή έλεγε ότι αυτό το σπίτι μπορεί να ζήσει την Άρση Βαρών και να μη χρειάζεται λεφτά καθόλου από το κράτος.

Πως; Πως; Καταρχήν θα γινόντουσαν όλα τα Ευρωπαϊκά και Πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα για πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Θα ήταν η έδρα της παγκόσμιας ομοσπονδίας. Θα είχαμε ξενώνα για 90 άτομα που θα φιλοξενούσε όλα τα παιδιά που θα ερχόντουσαν από την επαρχία για προπονήσεις και για αγώνες θα μένανε εκεί και δεν θα πληρώναμε. Είχαμε κάνει ολόκληρη μελέτη και θα το συντηρούσαμε μόνοι μας σε συνεργασία με τον Δήμο Νικαίας και την Άρση Βαρών και σε μια νύχτα μέσα ακούμε ότι έγινε αλλαγή. Το σπίτι της Άρσης Βαρών θα γίνει πανεπιστήμιο. Γιατί ο κος Καραμανλής μαζί με τον τότε Πρύτανη του Πανεπιστήμιου Πειραιά αποφάσισαν έτσι. Το πήρε τελικώς το πανεπιστήμιο Πειραιά και το έχει κλειστό, μέχρι σήμερα. Δεν έγινε πανεπιστήμιο, άκουσα ότι θέλει περίπου 10 εκατομμύρια ευρώ για να γίνει.

Που θα τα βρουν; Θα μου πεις πήγαν στην παιδεία. Εντάξει το σέβομαι, όμως το κτίριο αυτό είχε δημιουργηθεί για την Άρση Βαρών, για να το πάρει το πανεπιστήμιο θα χρειάζονταν να ξηλωθούν όλα μέσα και να χτιστεί ανάλογα. Αυτό και μόνο ήταν ένα έξοδο που η πολιτεία δεν μπορεί να το κάνει. Όμως έτσι και έγινε, μας το πήρανε και μας πέταξαν έξω. Και όχι μόνο αυτό εκτός από όλα αυτά τα οφέλη που θα είχαμε με αυτό το σπίτι, φαντάσου ότι όλα τα σωματεία των περιοχών θα στεγαζόντουσαν μέσα στο σπίτι. Είχαμε υπολογίζει ότι θα βγάζαμε 2 εκατομμύρια τον χρόνο. Εμείς θα το είχαμε διαμάντι. Ένα παγκόσμιο διαμάντι γιατί δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο πουθενά στον κόσμο. Ένα στην Ιταλία και ένα στην Αμερική πολύ μικρά και καμία σχέση με το δικό μας.

Δεν είχαμε άλλα κτίρια και υποδομές να στεγάσουν το Πανεπιστήμιο;

Αυτά τα ξέρει η τότε κυβέρνηση που αποφάσισε να αλλάξει την χρήση του σπιτιού της Άρσης Βαρών.

Η εταιρεία Ολυμπιακά Ακίνητα δεν σας είχε ενημερώσει ότι σκοπεύει να αλλάξει η χρήση του «σπιτιού»;

Τίποτα δεν μας είπανε. Το μόνο που μας είπανε ήταν να κάνουμε μια μελέτη και θα την εξετάσουμε. Την κάναμε όπως σου είπα και το βράδυ χωρίς να γνωρίζουμε τίποτα ακούσαμε στις ειδήσεις ότι αλλάζει η χρήση του ακινήτου και το έχουν από το 2004 έως και σήμερα, 11 χρόνια και στέκεται. Αυτή είναι η αλήθεια και εμείς θα είχαμε λύσει τώρα όλα τα προβλήματα, που σήμερα αντιμετωπίζουμε.

Όλα οδηγούν στην Ρώμη λοιπόν. Βλέπουμε ότι τα Ολυμπιακά Ακίνητα που τόσα έχουμε επενδύσει και ξοδέψει, έχουν διαλυθεί, έχουν αποδομηθεί και σε συγκεκριμένες περιπτώσεις καταστραφεί.

Γιατί η πολιτεία δεν μπορεί να τα συντηρήσει γι’ αυτό. Τα έργα που έγιναν ήταν πολύ μεγάλα. Χρειάζεται μια ξεχωριστή αρχή με διαχείριση ξεχωριστή για να διαχειρίζεται τα έργα. Αυτή η εταιρεία έκλεισε βέβαια και έπρεπε για μένα να συνεχίζει να λειτουργεί.
Με λίγα άτομα. Δεν χρειάζεται να έχεις πολλά άτομα και μαζί με τις ομοσπονδίες να τα λειτουργούν κανονικά με αγώνες και εκδηλώσεις. Τώρα τα έργα είναι κλειστά, έχουν ρημάξει από την φθορά και τις κλοπές. Το δικό μας ευτυχώς είναι σε καλή κατάσταση.

Τι προτείνεται στην πολιτεία λοιπόν;

Να μας το δώσει, να προχωρήσουμε με το πρόγραμμα που είχαμε ήδη εκπονήσει. Να μαζέψουμε τα παιδιά. Να βγάλουμε τα λεφτά μας μόνοι μας και πιστεύω ότι θα μπορέσουμε πάλι να κάνουμε μια μελέτη που θα μας δίνει αυτή την δυνατότητα. Εάν μπορούσε να το δουλέψει το πανεπιστήμιο, εντάξει στην παιδεία πάει, καλό είναι. Αλλά εφόσον ούτε και το πανεπιστήμιο μπορεί να το δουλέψει και το έχει κλειστό και δεν χρησιμοποιείται λοιπόν ούτε εκεί, ας μα το δώσει να το χρησιμοποιήσουμε.

Συνοψίζοντας, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου και ο αθλητισμός βρίσκεται σε μία πολύ δύσκολη φάση. Εσάς κύριε Ιακώβου το σήμερα που σας βρίσκει;

Αυτή την στιγμή, βοηθάω την ομοσπονδία και τους νέους αθλητές όπου με καλούν και με χρειάζονται αφιλοκερδώς. Ότι μπορώ να κάνω, κάνω. Γιατί αγαπάω τον χώρο μου, το άθλημα. Παράλληλα, βοηθώ και την ομάδα Άρσης Βαρών του Παναθηναϊκού, προσπαθούμε να την ανεβάσουμε, αλλά και εκεί είναι δύσκολα γιατί λεφτά δεν υπάρχουν 17 χρόνια αθλητής του Παναθηναϊκού ήμουν. Το 1ο σωματείο της Άρσης Βαρών ξεκίνησε με τον Παναθηναϊκό. Η Άρση Βαρών άρχισε πάλι να ανεβαίνει από το 63-64 εκεί περίπου. Εκτός αυτού, βοηθώ και άλλους προπονητές που μπορεί να ζητήσουν την συμβουλή μου σε ότι αφορά τα βάρη. Διότι, η άρση βαρών είναι απαραίτητη για όλα τα αθλήματα. Υπάρχουν ασκήσεις ειδικές για όλους.

Εφόσον, έχει κλείσει το θέμα με την δίκη και αθωωθήκατε. Θα επιστρέψετε πάλι ενεργά στην εθνική ομάδα;

Αθωωθήκαμε ναι. Έξι χρόνια υπέστη σοβαρό παίδεμα. Εγώ σαν προπονητής τελείωσα. Έχω συνταξιοδοτηθεί. Ως σύμβουλος μπορώ να αναλάβω. Να συμβουλεύω τους προπονητές, τους νέους μαθητές, να τους μιλάω, να τους δίνω θάρρος. Αυτά μπορώ να τα κάνω. Αλλά να αναλάβω πάλι μία εθνική ομάδα και να δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ, είμαι 67 χρονών, δεν έχω την αντοχή.
Έχουμε νέα παιδιά, προπονητές που είναι στον χώρο και έχουν την αντοχή να δουλεύουν από τις 9 το πρωί μέχρι τις 11 το βράδυ για να γίνει σοβαρή δουλειά. Εγώ αυτό που τους είπα είναι ότι πρέπει να ξεπεράσετε και τον δάσκαλο σας. Αν μπορέσουν τα παιδιά να το κάνουν μπράβο τους. Αυτό θέλω. Έχουν τις δυνατότητες και μπορούν. Ότι θέλουν, είμαι κοντά τους.

Κύριε Ιακώβου ήταν χαρά μας αυτή η συνέντευξη.

Σας ευχαριστούμε πολύ.

Συνέντευξη του Χρήστου Ιακώβου Πρώην Εθνικού Προπονητή της Άρσης Βαρών στο περιοδικό «Σύμβουλος Υγείας» και την Γεωργία Φλέσσα.

About the author